Na een paar grijze dagen is het vandaag gelijk weer stralend warm weer. De palmbomen steken weer vertrouwd af tegen de strakblauwe lucht. De keien in de straat zijn er alleen nog en deze eeuwenoude wegen verliezen niets van hun charme, maar ik verlies wel mijn enkels. Er is letterlijk geen steen gelijk.
Gisteravond op het terras hadden wij nog een leuk onderhoud met een Braziliaan. Hij zat alleen op het terras en zat om een praatje verlegen. In eerste instantie sloeg hij aan op de Pokémon van Karsten en daarna bespraken wij het toerisme in Paraty, zijn ervaringen met Europa, São Paulo en het eten in Brazilië. Het was een onderhoudend gesprek, maar toen hij in herhaling bleef vallen over het geweldige eten in São Paulo, was het tijd om af te taaien.
Er was niet echt een planning voor vandaag. Daarom besloten wij af te reizen naar een distilleerder van de inheemse drank cachaça. Natuurlijk pakten wij een Uber. Na zo'n 20 minuten rijden arriveerden wij bij het bedrijf Paratiana. Het was even zoeken naar de ingang, maar toen deze gevonden was, werden wij besprongen door de gewillige werknemers van het bedrijf. Als één van de twee hoort dat wij in het Engels aangesproken willen worden, spuit deze snel weg.
De dame die achterblijft spreekt in redelijk goed Engels over het reilen en zeilen van het bedrijf. Ik verwachtte minimaal een tour van een half uur tot een uur, conform onze eerdere ervaringen bij de theeplantages, maar de dame was na het bezoeken van drie ruimtes wel klaar met haar verhaaltje.
De proeverij bleef over en dat sloegen wij niet af. Op leeftijd proefden wij enkele varianten van deze drank. Het brandde lekker in de keel. Een fles werd aangeschaft, als aandenken.
De Uber terug was wel even een klusje. Mede door het belabberde mobiele bereik duurde het even voor er weer een automobiel voor onze neus stond. Terug naar Paraty.
Voor mijn privédocumentaire van deze reis wilde ik nog graag wat beelden schieten van Paraty in de zonneschijn. Het is dan toch net even vriendelijker. Mijn assistent tegen wil en dank, Karsten, liep daarom bij tijd en wijlen weer met een deel van mijn technologische outfit. Met mijn beelden wilde ik heel graag de essentie van dit stadje in beeld brengen. De kleine straatjes met grote keien en geflankeerd door witte huisjes. Eigenlijk is dat niet zo moeilijk.
Ook vanuit de lucht wat extra beelden gemaakt. Ik ben erg benieuwd, als ik in de nagenietfase het allemaal aan het monteren ben, of de bedoelingen van de beelden dan helemaal aansluiten bij mijn verwachting. Maar goed, dat duurt nog even.
Als ik alles vastgelegd heb, zoeken wij een breed scherm op voor de kwartfinale van de dag, België - Spanje. De fanatieke Belgen voor ons ten spijt, waren de Spanjaarden net wat sterker. Ze namen het verlies goed en namen niet een relhouding aan om Paraty even op stelten te zetten. Zo kan het dus ook, Marokko.
De avond sluiten wij af bij een boteco in de buurt. Het fenomeen dat hier, meer dan in Nederland of welk oord dan ook, gerechten voor twee op de kaart staan, blijft mij nog verbazen. Het is dan ook nog eens zo dat het gros niet voor één persoon te bestellen is. Vreemde jongens, die Brazilianen. Het eten mocht ons weer heerlijk smaken. De kosten liggen consequent tussen de 60 en 110 euro. Niet supergoedkoop voor onze vakantiemaatstaven, oké Azië-maatstaven, maar toch nog altijd goedkoper dan ons luxe landje aan de Noordzee.
Het is morgen weer een verplaatsdag. Wij verlaten het knusse Paraty en zullen ons laten overdonderen door de cosmopolitische entourage van São Paulo. Het is overigens wel een pittige verplaatsing, maar de Uber is alweer geboekt.
Ps: mijn enkels zijn nu wel een stuk flexibeler, maar of dat een goed teken is... ik weet het niet.
