De veerpont vaart over de baai van Ilha Grande en wij laten het eiland van de duizend mooie stranden achter ons. Ik zal hier zeker met weemoed aan terugdenken en op sommige drukke momenten ernaar terugverlangen. Het leven gaat er in een versnelling die door zijn traagheid amper te meten is. Maar goed, wij zijn op weg naar een nieuw hoofdstuk van onze reis.
Wij hebben deze keer gekozen voor de goedkope, trage optie om weer aan het vasteland te geraken. Deze veerpont kost 20 real per persoon en dat maakt het omgerekend iets van € 3,50. De pont is al even in de vaart gezien zijn staat. Het is er niet erg druk, ondanks dat de boot maar eenmaal per dag deze route vaart in dit seizoen.
Het zonnetje komt voorzichtig door het flinterdunne wolkendek heen. Sommige stukken zijn zo dun dat de blauwe kleur soms zichtbaar is. De zon weerkaatst in het zeewater en verblindt mij.
Ik denk nog even aan gisterenavond toen wij op het lokale voetbalveld een strijd waarnamen tussen twee rivaliserende teams. In vol tenue en met een heuse scheidsrechter werd op een veldje zonder lijnen en met grensrechters om de lokale eer gestreden. Het was duidelijk zichtbaar waar de Braziliaanse voetbalcultuur vandaan komt. Veel verbaal vertoon met hier en daar een schwalbe gevolgd door veel gekerm. Het leek wel of wij naar allemaal Neymars zaten te kijken. De keeper was misschien wel het ergste. De barman van twee avonden geleden probeerde ook zijn steentje bij te dragen. Het resulteerde in veel gejammer.
Terug op de veerpont, als ik op het voordek sta: drie vrolijke Braziliaanse meiden laten de heerlijke Portugees-Braziliaanse klanken schateren. Onderwijl klik ik er lustig op los. De zee, de blauwe lucht en de groene bergen komen schilderachtig op mij over. Ben benieuwd of ik nou echt de enige ben.
De pont meert aan en wij voelen iets van tijdsdruk. De boot was iets later en de Uber-chauffeur is geboekt over ongeveer 10 minuten. Hier in Angra dos Reis is het wel even zoeken waar wij nou opgepikt worden. Nederlands als wij zijn, zijn wij alsnog ruim op tijd op de locatie.
De rit is al even schilderachtig als de scènes aan boord. De chauffeur rijdt keurig van links naar rechts op de weg om ons binnen de best mogelijke tijd af te leveren bij ons nieuwe verblijf, Pousada Doce Paraty.
De beste man heeft zijn fooi wel verdiend en wij rijden onze rolkofferbende de receptie in. Wij zijn de enige en al voortvarend ploffen de koffers de kamer in. Het is een grote Pousada en hij lijkt niet op zijn voorganger. De Pousada strekt diep weg het blok in. Smal maar diep dus. De balkonnetjes zijn met romantische hekjes afgezet en de muren zijn vooral wit. Het zou in Zuid-Europa niet misstaan.
Er is lichte trek en lichte dorst. Daarom besluiten wij het oude centrum van Paraty in te trekken. Het oude centrum wordt vooral gekenmerkt door grote — ik bedoel hele grote — keien in de weg en de huisjes zijn allemaal wit met oranje dakpannen. Niet hoger dan de begane grond. Het doet wat Romeins aan op deze manier. De historie druipt van de straten af. Als ze zouden kunnen spreken, zouden ze vertellen over hun koloniale verleden. Portugal, Spanje en andere heersers hebben dit verleden gevormd en het is goed geconserveerd gebleven. Uniek in zijn soort.
Het tentje wordt snel gevonden en wij bestellen twee typen snacks. Mijn biertje wordt wederom ijskoud geleverd. Bevroren glas. De behoorlijke schuimkraag is bevroren en als het rustig opwarmt, drijft er ijs in mijn bier. Ik geniet intens van het bier als het condens van het glas over mijn vingers glijdt.
Pinnen was weer even een onderneming. Na tientallen pogingen en hulp van AI lukte het maar niet. Onverklaarbaar. Maar dan lukt het eindelijk. Wij hebben weer wat cash in handen.
Op Ilha Grande had ik een paar mooie Havaianas-slippers gespot. Alleen hoopte ik op betere prijzen aan het vasteland. Tegen beter weten in. De slippers hier toch maar aangeschafd; dat mocht wel eens na twintig jaar oude slippers.
Terug bij de Pousada stuurde ik nog even de drone de lucht in. Even het oude centrum van bovenaf vastleggen. Één sessie was even genoeg. Morgen wordt het weer wat beter en zullen wij de stad verder ontdekken, vanaf de grote keien en vanuit de lucht. Dat dus morgen.
