Water stroomt en hoeft geen rekening te houden met grenzen die door mensen met hun identiteit zijn bedacht. Het gehele watercomplex van Iguazu doorkruist drie landen, waarvan de mooiste uitzichten in Argentinië en Brazilië liggen. De naam is weer afgeleid van het derde land, Paraguay. In de lokale Inheemse taal betekent I 'water' en Guazu 'groot'. In werkelijkheid dus 'groot water'. Dit is een understatement.
Vandaag bezoeken wij de Braziliaanse kant. Na de mooie uitzichten van gisteren, en aangezien de literatuur aangeeft dat dit de mooiste zijn, is het gevoel vandaag een beetje getemperd. De rit erheen was niet te lang, maar niet zo mooi als de Argentijnse kant.
Bij aankomst worden wij direct geleid naar een digitale kiosk waar wij de entree kunnen betalen. Het valt daarbij op dat de afhandeling door deze digitale vriend veel sneller verlopt. Geen praatjes aan het loket over de laatste roddels. Efficiënt en direct.
Er staat een tijdslot op onze tickets, zo hebben wij een dag eerder gehoord. Niettemin beslissen wij om achter aan de rij aan te sluiten. Inschattend duurt dat wel een uurtje. Echter, ook hier is de efficiëntie veel beter. Grote bussen rijden af en aan om mensen naar de uitzichtpunten te brengen. Iets eerder dan ons tijdslot worden wij ingescand.
Bij de ticketmachines werden wij erop gewezen bij welke halte wij eruit moesten stappen. Halte Belmonte was onze stop. De bus moest echt wel even een stuk rijden, maar het ging sneller en soepeler dan zo'n dom treintje.
Bij een prachtig roze gebouw stappen wij uit. Een beetje een typische Latijns-Amerikaanse bouwstijl, die je wel kent uit de films. De luxe straalde er vanaf. Na een simpel trapje is er direct uitzicht over een deel van de watervallen. Waar wij gisteren letterlijk op de watervallen liepen, zien wij nu de echte contouren van het totale complex. De hele trail is vergeven van dit soort uitzichten. Helaas voor de rest van het gezelschap!
Vanuit alle hoeken maak ik foto's van de watervallen. Het is een prachtig gezicht. Door het spel van opstuivend water en de zonnekracht zijn er meerdere regenbogen zichtbaar. Was de legende van de potten goud nu maar waarheid, dan was ik ter plekke omgedoopt tot goudzoeker.
Ik geniet en kan geen genoeg krijgen van alle doorkijkjes. Het laatste stuk brengt ons dichtbij de onderkant van de Duivelskeel (zie ook het verhaal van gisteren). Vanaf de bovenkant hebben wij deze loopsteiger niet eens gezien. Dit door het opstuivende water. Van onderen is meer zichtbaar.
Naarmate wij dichtbij komen, worden wij ook wat natter. Sommige bezoekers hebben besloten hun poncho's aan te doen, maar wij laten de poncho's in de verpakking. Niet de eerste vakantie, want wij slepen ze al een tijdje mee.
De jongens hebben niet de drive van hun ouders. Zij taaien na station 1 op de steiger af. Het is mijn eer te na, en ook al word ik zeiknat, ik loop door met Ingrid aan mijn zijde. Het is wat druk, dat moet ik toegeven, maar met wat strategisch duwwerk en zwaaien met mijn rugtas komen wij op het mooiste puntje van de steiger. De kracht van het water is voelbaar en langzamerhand worden wij steeds natter. Ik maak mijn filmpjes en maak de foto's. Iedereen aast op ons plekje, maar wij vertrekken niet zonder een mooie selfie.
Het moet mij wel van het hart waarom zoiets moois naar de duivel is vernoemd. De schoonheid is onbeschrijvelijk en verpest elke andere waterval die wij tijdens onze reizen zullen gaan bezoeken. Maar goed, die kracht waarmee het water naar beneden klettert, duwt je naar de ingangspoort van de leefomgeving van de duivel. Dat de oorspronkelijke bewoners het daarom die naam hebben gegeven, kan ik dus wel begrijpen.
Als verzopen katjes lopen wij terug naar het begin. Het is gelukkig prachtig weer, dus opdrogen doen wij wel. Na een paar klikjes met de camera op het laatste uitzichtspunt verlaten wij het complex. Ik kijk nog één keer achterom en voel mij een rijk mens dat ik dit heb mogen zien. Een regelrecht hoogtepunt van deze vakantie en misschien wel van alle vakanties. Het verlangen om aan de gang te gaan met de beelden is erg groot.
Bij het wachten op de bus terug valt mijn oog op een bericht op mijn telefoon: "Wij hebben u omgeboekt!" Even is het nagenieten van wat wij net hebben gezien verdwenen en begint mijn hoofd overuren te draaien. Zeker als ik zie dat de overstap niet meer in Rome, maar in Frankfurt is. Zelfs de luchtvaartmaatschappij is veranderd: geen ITA Airways, maar het grotere zusje Lufthansa.
Als de eerste frustratie is weggeëbd, blijkt onze vlucht tussen Rome en Amsterdam geannuleerd. Daarom zijn wij snel omgeboekt en vliegen nu iets later weg (één uur en drie kwartier) en komen wij 5 uur later aan in Amsterdam. De overstap duurt nu wat langer. Wij gaan wel even kijken wat en hoe er hier geclaimd kan worden.
Aangezien er vanavond gevlogen wordt, wordt er stevig geluncht. Voor de Braziliëren dagelijkse kost, maar voor ons, zelfs na bijna drie weken, nog onwennig. Karsten heeft een restaurant gevonden, puur toevallig in een shopping center. Nou, laat 'toevallig' maar even weg, dat lees ik van zijn onschuldige gezichtje.
Tijdens de lunch app ik Célio, de chauffeur van gisteren, of hij ons een slinger naar het vliegveld kan geven. Ik krijg een duidelijk "Ok" terug. Bij het verblijf pak ik noch even wat anders mijn handbagage en koffer in. Dan staat Célio al voor de deur.
Bij het vliegveld nemen wij afscheid van onze Braziliaanse vriend en lopen naar binnen om in te checken. GOL heeft alles goed voor elkaar, want binnen een mum van tijd zitten wij bij de gate. Security was wederom superdruk. Hoe kan het toch dat het hier zo soepel loopt en op Schiphol zo slecht? Ik snap het verschil in grootte van de luchthaven echt wel, maar als ik kijk naar deze luchthaven en het aanbod, verwacht ik echt niet dat wij wederom bijna de enige waren bij security.
In het onweer vertrekt het vliegtuig. Eerlijk gezegd vond ik het niet relaxt. Zeker niet als Jesper naast je zit en alles goed zit te praten voor zijn eigen geruststelling. Hou toch je mond, ik vind het al spannend genoeg! In minder dan twee uur zitten wij weer in Rio de Janeiro. Terug naar het begin. Een bonusdagje om even bij te tanken voor de terugreis. Een verlangen naar thuis is de laatste dagen al groeiende, ondanks deze onvergetelijke reis.
