Het zat tot nu toe mee. Mee met alles. Het moest dan toch een keer misgaan op de reis. En oké, mis is misschien de verkeerde indicatie voor hoe het liep vandaag, maar soepel liep het zeker niet. Stel je voor: in de brandende zon met de koffers ingepakt bij de receptie klaar om te gaan, klaar voor de gereserveerde Uber van half tien.
Wij doen alles met Ubers hier. Het is makkelijk, geen taalbarrières om uit te leggen wat onze bestemming is, betalingen zijn geregeld, geen gedoe met contant geld, en zeker altijd een chauffeur. Deze ochtend waren wij er dan ook zeker van dat om half tien de Uber geparkeerd zou staan voor ons verblijf. Maar deze keer liep het even anders, want de chauffeur die gisteravond al de rit had geaccepteerd, begon een beetje lastig te doen over de chat.
Hij wilde meer geld zien. Op zich hadden wij daar geen moeite mee, want het is een lange rit en we snappen best dat de marges dan dun zijn. Alleen bracht de beste man de hele bedoening op een manier waar wij geen goed gevoel bij hadden. Resultaat: hij annuleerde de rit.
Gelukkig werd er snel een andere rit gevonden. De beste man stond snel voor onze deur, overigens geüpgraded door Uber naar Comfort. Alleen bleek de kofferbak van zijn comfort-car niet in dezelfde klasse te zitten. Amper twee van onze koffers pasten in de Ford EcoSport-kofferbak. Het was even gesteggel over het annuleren van de rit. Wie is verantwoordelijk voor de mismatch? Het lukte uiteindelijk om alles te regelen. Op naar Uber 3.
De beste man had goede moed en wilde graag de rit doen. Na het eerdere debacle hadden we, al via de chat, afgestemd over de koffers. Hij was positief gestemd en kwam aangereden. Maar zonder uit te stappen zwaaide hij heel lief vanaf zijn bestuurdersstoel: het ging niet passen.
Nummer vier werd na enkele minuten gevonden, want je weet: de aanhouder wint. Hij had een type auto waarmee gisteren al getourd was. Bij aankomst wilde hij wat extra centen en dat deed hij op een goede manier. Wij stemden toe. Koffers snel achterin en rijden.
Maar het werd meer een tetrisspel. Want de kofferbak was al redelijk gevuld met een... gastank. Ik bekeek het van een afstandje. Maar het ging moeizaam. Aan de motivatie van de chauffeur lag het niet. Tot ik plots een opening zag voor de oplossing van het tetrisspel. Het lukte en de kofferbak kon dicht.
De rit van een krappe vier uur die volgde, werd geïllustreerd door een prachtig landschap dat voorbijtrok, alsmede de voortreffelijke playlist van de chauffeur. Ik schatte hem op eind 20, maar zijn playlist was doordrenkt van oude klassiekers uit mijn jonge jaren. Zachtjes zong ik alle hits van weleer mee. Voor de rest was het een fijne trip met een erg leuke chauffeur. Zijn gebrekkige Engels was net voldoende om zo nu en dan een klein praatje te maken.
Als de groene palmbomen plaatsmaken voor de stenen, betonnen torens, weten wij dat de wereldstad voor ons opdoemt. São Paulo lijkt in geen enkel opzicht op Rio de Janeiro. Het is een stad opgezet op basis van maximale efficiëntie. Hoog en in vierkanten. Niet alles is even schoon en mooi.
Na het installeren in het hotel maken wij een kleine, oriënterende wandeling in de stad. De eerste straten waar wij doorheen lopen, zijn op het eerste gezicht niet gezellig. Het kan ook komen omdat ik redelijk op mijn hoede ben. De stad staat bekend om zijn grillige karakter. Het helpt wel dat verschillende politiediensten om de hoek staan te posten.
Plots vibreert de stad en komt er muziek uit een lager gelegen deel. Mensen staan leunend over de reling te kijken en te genieten. Wij volgen het voorbeeld en zien dan een jazzband spelen. Een kleurrijke menigte staat daarvoor te dansen. Allen in een soort vrije kuur. Aan de kleding van sommige dansers is goed te zien dat ze al even staan te dansen. Nat van het zweet.
Wij laten dit achter ons en lopen verder op zoek naar een winkelstraat met gekopieerde koopwaar. Karsten heeft hierover gelezen en heeft wel zin in een paar nep-Nikes. De straat wordt gevonden en hier en daar vinden wij wat winkels. Helaas is het gros afgesloten door ongezellige rolluiken. Wat opvalt, zijn de vele straatverkopers. Hun koopwaar: sokken. Niet 1, niet 2, maar tientallen. Het valt gewoon op.
De zoektocht wordt opgegeven. Door de verhalen van onze Braziliaanse vriend van een paar dagen geleden is er vooral zin in Japans eten. Op naar het Japanse deel van deze grote, ruige stad. Sommige straatjes lopen wij expres niet door. Gewoon omdat het niet goed voelt. In Rio zagen wij al wat zwervers op straat, maar hier is het aantal ook wat hoger. Dit geeft niet een extra veilig gevoel.
In het Japanse deel is het erg druk. Op zaterdag is er namelijk een markt. De buurt is makkelijk te herkennen aan de karakteristieke lantaarnpalen. Leuk detail. Er wordt naar een authentiek Japans restaurant gezocht. Iets eerder dan normaal – de trek is groot – schuiven wij onze stoel aan. Natuurlijk met goed zicht op de wedstrijd Noorwegen - Engeland. In Brazilië woont de grootste Japanse gemeenschap buiten het thuisland. Dit waren gastarbeiders die tijdens de economische opbouw van het land hiernaartoe kwamen.
Met volle buiken rijden wij in de eerste Uber van de avond naar huis. Morgen verder de stad ontdekken. Volgens de voorbereiding moeten er een paar parels te vinden zijn. Maar dat dus morgen.
