In de ochtend staat een dag vol belevingen voor de deur. Het klopt en vraagt: "Wat zijn de verwachtingen vandaag?" Het antwoord voor vandaag was duidelijk, het wordt reizen. Ja, ik snap dat dit reisblog niet anders beschrijft, maar ik bedoel natuurlijk een verplaatsdag. Deze keer best pittig. Komen wij deze dag wel door?
Half acht zitten wij aan het ontbijt. De ontbijtzaal is ietwat typisch gesitueerd hier zo in de ontvangsthal van het hotel. Net of de architect bij de bouw erachter kwam dat hij een zaaltje vergeten was. De koffers van de oud-volwassenen liggen al in de auto. De jonkies zullen snel volgen. Het doel is om voor acht uur de auto in beweging te laten zijn. Dit lukt soepel.
De autorit naar Campo Grande duurt ongeveer drie en een half uur. De eerste helft gaat gemakkelijk, rustig over een mooie weg door een schitterend landschap. Misschien wel het mooiste ritje.
De tweede helft heeft meer weg van een computerspelletje. Inhalen of ingehaald worden en daarmee punten verschaffen. Het lijkt een beetje op Outrun, een klassieker, alleen rijd ik niet in een rode sportwagen. De witte SUV doet het naar behoren. Inhalen van de trage zondagsrijders – ja, het is nou eenmaal zondag – en grote, lange vrachtwagencombinaties is op sommige momenten een ware uitdaging. Het is maar goed dat ik zo ervaren ben (lees dit sarcastisch).
De tank is aardig leeg en op enkele honderden meters van de terugbrenglocatie tanken wij deze weer vol. Ik hoef niet eens uit de auto te komen en de kosten zijn nog geen 30 euro. Alleen daarom zou je al verhuizen naar dit land.
Op de locatie van de verhuurder is het een beetje onduidelijk hoe aan te rijden. Met de correcte handen-en-voeten-aanwijzingen komt het allemaal goed. De inspectie duurt maximaal 2 minuten en alles is goedgekeurd. Tip als je een auto gaat huren in Brazilië: check dan Localiza.
Met de shuttle naar de tweede etappe: vliegen via São Paulo naar Foz do Iguaçu. Er is een krappe overstap – het gezelschap maakt zich daar al aardig druk over – maar voor wij door de security lopen, ontvangen wij het bericht dat er omgeboekt is. De overstap is nu toegenomen tot drie en een half uur. Balend en mokkend gaan wij door de security. Gelukkig hebben wij een tijdslot, maar niet heus. Als enige aanwezigen in de ruime hal worden wij gecheckt. Hoe relaxed.
Er is even tijd en de wetgeving in Brazilië wordt gecheckt op waar wij recht op hebben. In ieder geval op een gratis maaltijd. Dat wordt gecheckt in São Paulo.
Dit keer vliegen wij overigens met LATAM. De informatievoorziening is top en ook het vliegtuig is in goede staat. De vlucht ook.
Op São Paulo regelen wij de maaltijd – simpel met de instapkaart scannen krijgen wij een korting van 85 reais per persoon – en gebruiken de overstaptijd om de finale te kijken. Gelukkig wint het buurland van onze bestemming niet. Morgen doen wij het land even aan. Ik laat de lange neus maar even achterwege, aangezien ze lange tenen hebben.
De verlate vlucht vertrekt voor de rest zonder problemen. Dat wij alleen niet naast elkaar geplaatst zijn, verbaast ons als het vliegtuig half leeg het wolkendek kust. Iedereen zit goed, dus we laten dit rusten.
Nu wil ik dat mijn moeder even de volgende paar regels overslaat. Echt waar, niet lezen, gewoon naar het eind gaan. Want bij de landing, de banden raken nagenoeg de grond, beslist de piloot om een doorstart te maken. Inderdaad maakte het vliegtuig een wiegende beweging, maar ik heb dat wel eerder meegemaakt. Even vind ik het ook spannend. Ik zie de volgende aflevering van Air Crash Investigation al in krijt opgetekend worden. Maar goed, de tweede keer is de approach iets anders en raken de wielen de grond. Karsten, onze factchecker, komt al met de melding dat dit bij 0,1% tot 0,3% van de vluchten gebeurt.
Moeders, je mag weer verder lezen.
De koffers duren wederom lang. Wanneer hebben wij eens mazzel? De mannen van het gezelschap sluiten gezamenlijk bijna de stroom van meegebrachte waar. Op naar de taxi. Deze keer kiezen wij, gezien het late tijdstip, voor de reguliere taxi. De taxachauffeur van dienst, Célio Jose Zimmer, heeft een lekkere Engelse tongval en wij praten over verschillende zaken. Daarnaast verkoopt hij ons de begeleide rit naar de Argentijnse kant van de zo bekende watervallen uit deze streek.
Bij het uitstappen vertelt hij nog even dat de lichtjes in de verte, niet eens zo ver weg, Paraguay zijn. Inderdaad bevinden wij ons op het drielandenpunt, maar dat het zo dicht bij onze Pousada zou zijn, verbaast mij. De aanblik van het logo van deze Pousada El Shaddai doet mij denken aan onze nationale keten Van der Valk. Niet geheel vreemd, als dezelfde vogel centraal staat als kenmerk.
Het was een lange, lange dag van reizen. Vanochtend vroeg weg en tegen middernacht pas op de bestemming. De uitgestelde vlucht was waarschijnlijk ingestoken door de kleine vertraging van de eerste vlucht. De overstap hadden wij gewoon niet gehaald. Dat de airline dan zo proactief handelt, mag een pluim verdienen. De mindset was op het moment van kennisneming alleen niet zo positief. Morgen, zoals gezegd, even over de grens naar Argentinië om vanaf die zijde de beroemde watervallen van Foz do Iguaçu te bekijken. Ik ben alleen bang dat het mijn drang om andere watervallen te bezoeken zal vernietigen. Dat dus morgen.
