Je komt ze vaak in het wild tegen. Overal kan je ze tegenkomen, maar het vaakst kom je ze tegen op vakantie. Ze komen voor in de stad en in de natuur. Je hebt ze in verschillende soorten, met allen hun eigen taal. Ik heb het over de gids.
Het was een vroegertje vanochtend. Met de koffer in de hand en de slaap nog in de ogen lopen wij naar de auto. Koffer opgeborgen in onze rental. Ontbijten, uitchecken en dan op naar Fazenda San Francisco.
Vanaf de snelweg is het nog 6 km rijden op de onverharde oprit van dit activiteitencentrum. Anders kan ik het niet omschrijven. De capibara's staan ons al langs de oprit op te wachten: "Kijk, die hebben gisteren onze oom João een bezoek gebracht", lijken de beesten uit te drukken.
Strategisch in de schaduw parkeren wij de auto – het wordt warm vandaag – en melden ons bij de receptie. In redelijk Engels wordt het een en ander uitgelegd. Het is wel druk op de Fazenda. Veel dagjesmensen, net als wij, komen hier voor de excursies. Vandaag hebben wij er drie: weer een boottour, een fotosafari en een nightsafari.
De menigte wordt in verschillende groepen verdeeld en de namen worden op schoolse wijze omgeroepen. Wij staan te boek als Family. De achternaam wordt een beetje ingeslikt.
Voor de boottour klimmen wij eerst in een gezellige truck. De gids – daar hebben wij er één – brabbelt wat snel in het Braziliaans-Portugees en dat was het dan. Een deel van de groep, ik verwacht een derde, is deze taal niet machtig en kijkt de gids gapend aan met een denkbeeldig vraagteken boven het hoofd. Mijn frustratie begint hier al te groeien.
Op de boot, een heuse dubbeldekker, hebben wij de plek boven vooraan. Er is goed zicht op de omgeving. Er worden kaaimannen gespot, een vreemde vogel, nog een kaaiman, een andere vogel, nog twee kaaimannen enzovoort. Veel kaaimannen dus. Het is dan ook bijna komisch dat een jongen van ongeveer 10/11 jaar bij elke kaaiman nog enthousiast aanslaat, ook bij nummer 25.
De route van de boot lijkt in zijn geheel niet op onze tour van gisteren. Het is een rechte baan, die volgens mij nog korter is dan de Bosbaan in het Amsterdamse Bos. Ergens op driekwart wordt er aangemeerd en kunnen wij met kinderlijke bamboehengeltjes vissen op piranha's. Ik film alles vanaf het bovendek en tel snel zo'n dertigtal hengels. Na een tijdje is er alleen geen vangst, nou goed, op een vegetarische vis na. Ik bedoel: geen piranha. Hoe is het toch mogelijk dat het met 30 hengels niet lukt om een juiste vis te vangen? Kan de gids dan geen correcte plek vinden? De kaaiman die tijdens het vissen nieuwsgierig in de buurt blijft dobberen, is de beste attractie.
Als dan de bekende roofvogelshow is geweest – je weet wel: een stukje vis in het water gegooid en geconditioneerde gevleugelde vrienden pikken dit op – varen wij terug naar het beginpunt. De gids heeft zo nu en dan wat gebrabbeld, zo ook zeer relevante informatie over de lunch en de volgende excursie. Wij zouden hier nu nog staan te wachten op de lunch als een vriendelijke dame het niet voor ons had vertaald.
De lunch was trouwens heerlijk. Buffetvorm, maar vooral het vlees was lekker. In de middag herhaalt het schoolklasje zich weer. Wij hobbelen weer achter dezelfde gids aan en nemen dit keer plaats in een truck met een trapsgewijze tribuneconstructie. In dezelfde snelheid brabbelt de gids in zijn eigen taal over de regels en wat er ging gebeuren. Best allemaal, het zal wel.
Er wordt wat gereden door het landschap rondom de Fazenda. Wij spotten, echt waar, kaaimannen. Maar ook een hert, dat Jesper eerder zag dan de gids, en capibara's. Natuurlijk nog wel wat meer, maar het was minimaal. Het vreemde was dat de beste gids het niet nodig vond om te stoppen bij de capibara's.
En nu komt mijn vervolg op het relaas uit de inleiding. In woord wilde en kon deze jongen gewoon niet zijn mannetje staan voor de gemêleerde groep. Kunnen, want het Engels is hij niet machtig, maar ook willen, omdat hij niet eens een klein woordje tussen zijn taal propte dat eventueel wat internationaler klonk. Maar goed, ik ga op vakantie naar dit land, dus ik moet dit accepteren. Maar dan zijn daden: hij stond voor de groep met een houding alsof hij er gewoon geen zin in had. Hij straalde uit alsof hij verplicht naar school moest, terwijl hij eigenlijk vrij wilde hebben. Die uitstraling deed bij mij, zijn klant, het meeste pijn. Kwalijk, en daarmee verdient hij de titel van Oetlul van de vakantie.
Ik wil even voor de duidelijkheid aangeven dat er genoeg mensen op de Fazenda wel klantgericht ingesteld waren.
De halve finale wordt nog even gekeken en helaas won Argentinië weer. Dit keer van Engeland. Snel pakte ik daarna de drone om de zonsondergang te filmen. Hier had ik netjes toestemming voor gevraagd.
Na het lekkere diner startte de nightsafari. Gelukkig nu met een andere gids. Hoewel zijn taal gelijk was aan die van de Oetlul, straalde hij wel uit dat hij voor ons de heilige graal van de safari wilde spotten: de jaguar. Maar ondanks zijn gedreven inzet om het beest te vinden, lukte het helaas niet. Door zijn gedrevenheid duurde de tocht ook nog eens extra lang en eigenlijk hadden wij die tijd niet. Wij moesten nog een uur rijden naar ons verblijf voor de nacht.
Uit de truck en snel in de auto. Eigenwijs wilde ik het eerste pijltje niet volgen, maar goed dat ik niet alleen was. Het echte probleem was dat er geen internetverbinding was voor de navigatie. Op gevoel – we hadden de route gisteren gelukkig gecheckt – rijden we naar het verblijf; die verbinding komt later wel.
Dit duurde echt wel even, maar gelukkig waren we de juiste kant op gereden. Te laat arriveerden we bij het verblijf Pantanal Experiência. Snel naar bed, want morgen is het weer vroeg dag. Wel vreemd dat we tijdens de autorit meer dieren hebben gezien, waaronder een gordeldier (armadillo) en een miereneter. Misschien ben ik achteraf wel de betere gids.
P.S. Definitie van een gids: Een gids is een persoon die anderen de weg wijst of deskundige uitleg geeft op een bepaalde plek.
Aanvulling van mijn zijde: veelal omdat hij passie heeft voor die specifieke plek door zijn afkomst of liefde.
De gids van vandaag, de oetlul, voldeed hier in de verste verte niet aan.
