De omgeving van het nieuwe verblijf pas echt zien in het daglicht, geeft je pas echt inzicht in waar je bent aangekomen. De avond was gisteren al diep gevallen toen wij aankwamen bij Pantanal Experiencia. De zon brandde zo vroeg al aardig over de groene velden naast onze kamer. Het gebouw dat gisteren nog grotendeels gehuld ging in duister, is nu in vol ornaat goed te bewonderen. Het is een uniek exemplaar. Dat het verschil tussen dag en nacht zo groot kan zijn, werd gaandeweg de dag meer en meer duidelijk. Onze laatste volle dag in de Pantanal.
Beetje strompelend loop ik de ontbijthal in. Het is echt een bijzondere plek hier in wat blijkt een oude steenfabriek te zijn. De schoorstenen stijgen boven de bomen uit en de oude ovens zijn omgebouwd voor andere bestemmingen. Een cowboy begroet ons vriendelijk. Hij heeft veel weg van de man die ons gisteren de sleutel kwam uitreiken.
Het ontbijt is simpel doch doeltreffend. Het simpele past bij de entourage van de omgeving. Het is vandaag de dag van de paarden. Ik bedoel de paardentour. Iedereen die mij kent, weet dat mijn fysieke mogelijkheden om wijdbeens op een paard te zitten beperkt zijn.
Dezelfde cowboy neemt ons mee en na een tour langs wat beesten op stal, pakken wij een helm voor de tocht. In vijf minuten is al direct duidelijk dat deze gids totaal anders is dan de oetlul van gisteren. Zijn passie en gevoel voor het vak en de omgeving zijn duidelijk zichtbaar. Het helpt dat hij in basic Engels aansluiting zoekt met ons. Hij is de dag, waar het gisteren nacht was.
Met wat moeite klim ik op een paard, prachtig beest. De eerder aangegeven fysieke problemen zijn direct voelbaar. Mijn liezen voelen dat ze iets doen wat ze eigenlijk niet zouden moeten doen. Gelukkig zijn de paarden mak en lopen ze in een nette rij achter de hoofdcowboy aan.
Er wordt door een mooie omgeving gelopen. De totale groep is, inclusief ons en twee gidsen, 12 mensen groot. Ook een verademing vergeleken met gisteren. Als ik de mentale weerbaarheid vind om niet continu aan mijn liezen te denken, kan ik genieten. Jesper voelt ze iets minder en daarnaast is het niet helemaal zijn ding. Top dat hij toch is meegegaan.
Ergens op de route vindt de gids het nodig om eenmaal af te stappen van het paard. Even denk ik erover om te bedanken voor de eer, maar na als een spartelende vis op het droge van het paard gegleden te zijn, sta ik toch even op eigen benen. De assistent-gids kon zijn schaterlach niet inhouden bij het zien van mijn gestuntel.
De oppergids laat ons wat echt voedzaam cowboy-eten proeven. Gedroogd rundvlees met tapiocameel. Het smaakte zoals het klinkt.
Na het bekijken van een kaaimannenfamilie in het aangrenzende vijvertje, klim ik soepel weer op mijn 1 pk. Wij verlaten de plek door het water, blijven droog en worden niet door de net genoemde familie aangevallen. Het was wel even spannend.
Tien minuten later worden wij als echte cowboys aan het werk gezet. Een kudde koeien moet opgedreven worden om de wei waar ze verbleven te verlaten. Het lukt als groep om de beesten te verplaatsen, maar niet onder leiding van de Nederlandse delegatie. Wel gaaf om dit zo mee te maken.
Bij terugkomst stap ik echt soepel af zonder hulpmiddelen, ik bedoel de afstapbrug. De paarden worden ontdaan van hun zadels en terug de wei in geleid. Leuk om dit als groep te doen.
De wandeltocht terug naar de verblijven loop ik als een echte cowboy: wijdbeens en met zijn handen op de holsters. Wij genieten even van het rustmoment en gaan daarna lunchen. De echte Pantanal-manier van eten smaakt ons goed. Dat wij op een fish farm zijn, bepaalt overigens wel het hoofdbestanddeel van de maaltijd.
In de middag is er een farm tour. Een wagen voortgesleept door een tractor zijn de ingrediënten voor een authentiek sfeerbeeld. De gids heeft zijn assistent ingewisseld voor zijn dochter of kleindochter. Ik vermoed het laatste. Beiden vertellen over de Pantanal en de verschillende planten en dieren. Er wordt ons aangeboden om een lekker hapje termiet te eten, een stukje schors en water uit de gids zijn favoriete plant. Deze plant is familie van de aloë vera-plant en heeft vele verschillende doeleinden voor het huishouden en de nijverheid in deze omgeving.
Het duurt door zijn rust en manier van presenteren best lang, maar het verveelt niet. In tegenstelling tot gisteren. Er wordt afgesloten met piranha-vissen. Maar u raadt het al: geen succes.
De rest van de dag verloopt rustig. Het was en is warm hier. Superrustig en geen massatoerisme. De verblijven zijn idyllisch en de omgeving prachtig. Het enige is dat de kleine steekvriendjes in grote getale aanwezig zijn. Zorg dat je altijd iemand meehebt die net iets lekkerder is dan jij. Of gebruik de juiste middelen. Anders word je ongewenst bloeddonor.
Morgen weer een verplaatsdag. Er zal 200 km afgelegd worden naar Bonito. De planning is, na de laatste hectische dagen, bewust wat leger. Want het is en blijft vakantie.
Ik citeer nog even de bekendste cowboy, wat nu perfect past na vandaag: "I'm a poor lonesome cowboy, and a long way from home..."
