Gisteren sloot ik af met de opmerking dat wij vandaag op zoek zouden gaan naar de parels. Ik kan zeggen dat ze gevonden zijn en dat de stad mij ontzettend heeft verrast. Misschien is zijn uiterlijk vertoon wat ruw en grauw, zijn karakter is frivool en vol levenslust. Vandaag de echte Braziliaanse levensstijl gezien.
Hedenochtend ontwaakten wij in onze stijlvolle kamer met het illustere nummer 911. Waarom ik steeds de stem van William Shatner hoor, zal een aantal generaties geen reet zeggen. De mannen slapen twee etages boven ons in kamer 1112, toevallig of een voorbode? Ik hou het op toeval.
Het ontbijt is heerlijk. Alleen, het zal de leeftijd wel zijn, stoor ik mij ontzettend aan een Aziatische hotelgast. Hij is aan het videobellen met zijn vrouwelijke metgezel of scharrel en het geluid staat op standje omroepinstallatie. Het schelle geluid vult de akoestische ontbijtzaal.
Er is bepaald, niet geheel democratisch, om als eerste naar Av. Paulista te gaan. Net als in Rio worden ook in deze stad op zondag straten afgezet. Zo ook deze brede straat. Het is een levendige bedoening met vele marktkraampjes en vertier van straatartiesten.
Intern genietend probeer ik alles zoveel als mogelijk in mij op te nemen. De verscheidenheid aan mensen, de geuren van de foodstalletjes en de kleuren van de omgeving. Het meest tot de verbeelding spreken het optreden van een capoeiragroep, de heerlijke samenzang, en de Braziliaanse band die, heel typerend, rond een tafel zit achter hun mobieltjes. Alles vastgelegd en uitgezonden op de socials. De klanken en de setting zorgen bij mij voor ontroering, waarom dat mag Joost weten.
Na deze pittige wandeling wil ik graag naar Beco do Batman. Een buurt waar de graffitibeweging, goed zichtbaar door de hele stad, tot kunst is verheven. De buurt draagt de naam van het eerste iconische kunstwerk, inderdaad de superheld Batman. Hoewel wij in deze kleurrijke buurt vele vormen van deze held tegenkomen, blijkt de iconische graffiti verdwenen te zijn. Hoe zonde.
In deze buurt eten wij even bij Hamburguinho. Normaal ga ik niet zo diep in op eettentjes, er zijn er immers genoeg en het aanbod fluctureert nogal, maar deze tent zet je een verdomd lekker burger voor. Een tip als je hier in de buurt bent.
De laatste stop is het oude centrum en het beginpunt is bij Sé Metropolitan Cathedral. Deze kathedraal is nog niet zo oud, dat is goed te zien. De afronding vond plaats in 1954. De rekensom dat deze 72 jaar oud is, is makkelijk te maken door het geboortejaar van mijn moeder.
Het is erg druk binnen en het lijkt of er een mis staat te beginnen. Mensen in de bankjes lijken elkaar te begroeten en zich op te maken voor de dienst. Voor het begint, verlaten wij al zingend de kerk, sorry, kathedraal.
Wij proberen nog wat schoons te vinden in het oude centrum. Maar helaas, door de vele opbrekingen van de straten en toch ook de aanwezigheid van veel zwervers, is het niet wat wij ons voorgesteld hadden. Als je dan twee jongvolwassenen met cynische opvattingen bij je hebt, is de lol er snel af. Naast dat er al genoeg gewandeld is.
Het hotel ligt op 19 minuten lopen en die wandelen wij er nog even bij. De straten waar wij doorheen lopen, maken het niet een mooi eind aan een leuke dag in deze stad. Morgen hebben wij weer een verplaatsdag. Niet met een Uber, maar er is een vlucht geboekt naar Campo Grande. Dit is een beetje de entree van de Pantanal, onze echte volgende bestemming. Daarover later meer.
