Zoals gisteren al aangegeven: vandaag verplaatsdag. Vanmiddag vliegen wij naar het oosten van het land en verlaten wij de zuidwestkust van Brazilië. São Paulo heeft mij enorm verrast. Misschien omdat de verwachtingen niet zo hoog waren, maar vooral de levenslust van de Brazilianen hier is prachtig. De culturele slag waarin de stad leeft, geeft een positieve vibe af.
Gisteravond nog een klein avontuurtje. De jongvolwassenen waren met een opdracht weggestuurd: zoek een restaurant voor vanavond. Ze kwamen met een optie, Angor, een Koreaans BBQ-restaurant. Niet echt speciaal en kan heerlijk zijn, alleen de locatie en het uiterlijk vertoon van het restaurant waren op zijn zachtst gezegd discutabel.
De Uber die ons erheen bracht, keek bij het aanrijden van de laatste 100 meter iets benauwd om zich heen. Of was het mijn eigen aanzicht in de reflectie van het raam? De donkere straat en het gebrek aan zwaailichten – geen politie op deze hoeken – maakten het een grimmige uitstap. Neem daarbij de dubbele deur van het restaurant, waarvan de tweede voorzien was van dikke tralies, en in de levendige voorstelling in mijn brein zag ik mezelf al in een discomfortabele houding mijn telefoon afgeven. Gelukkig was dit alleen maar in mijn fantasie.
Het restaurant zag eruit als in menig serie waarin de held van het verhaal informatie gaat ophalen in het hol van de leeuw: felle tl-lichten met bruine kozijnen en out-of-date meubilair. Daarnaast keken bij binnenkomst alle Aziatische ogen strak naar ons gezelschap. Gelukkig werden wij vriendelijk ontvangen en was het eten heerlijk, maar dubieus was de setting zeker.
In de ochtend van de nieuwe dag kunnen we rustig opstarten. Er is genoeg tijd alvorens het vliegtuig naar Campo Grande zal vertrekken. Om de tijd te doden wordt er nog een shopping center opgezocht.
Bij terugkomst in het Sooz Collection hotel, verreweg het meest luxe hotel van de trip, geven we nog een kleine taalles aan de receptionisten. "Dankjewel" is "thank you" in het Nederlands. Ben benieuwd hoe lang het blijft hangen.
Op de luchthaven loopt alles vlot. Dat komt waarschijnlijk omdat er meer dan 8 balies open zijn van de maatschappij. De naam van de maatschappij is GOL. Later zien we dat ze behoren tot de Air France-KLM groep. Dat verklaart een hoop. Het vliegtuig is top: goede stoelen met dito beenruimte en een versnapering op de 1 uur en 40 minuten durende vlucht. Alleen aan de IT schort het hier en daar best. Zoals al eerder aangegeven in de voorbereiding. Misschien moet ik mezelf maar als Project Manager detacheren, natuurlijk naar Brazilië.
Als de landing wordt ingezet, blijkt mijn voorstelling van Campo Grande volledig verkeerd te zijn geweest. Waar ik een zandvlakte met één verharde snelweg voor ogen had, zie ik meerdere woontorens en een volledig complex wegennet onder me door flitsen.
Het vliegveld is daarbij gloednieuw en de toiletten ruiken in ieder geval 1000x beter dan op het internationale vliegveld van São Paulo. De bagageband is alleen een lachertje. In uitgestrekte vorm zou deze niet langer dan 20 meter zijn geweest. Door deze kleine omvang zien we de medewerker de koffers zo op het bandje gooien. Voor de koffer door het deurtje komt, weten we dus al of de Barbapapa-koffer eraan komt. Hilarisch is het als Jesper wederom de aller-, allerlaatste koffer heeft. Het lijkt wel afgesproken werk.
Bij het ophalen van de huurauto bij Localiza staat al een behoorlijke rij. De enige dame achter de balie doet haar stinkende best, maar heeft maar één paar handen. Voor de rij was het ook maar beter dat wij als laatste waren, want bij ons duurde het allemaal wat langer. Mede door gestuntel met Engels en het vooral niet begrijpen van háár Engels, duurde alles drie keer zo lang. Ze bleef vriendelijk en behulpzaam, dat was in ieder geval erg fijn.
Als de formaliteiten geregeld zijn, worden we met een busje naar een donkere, afgelegen parkeerplek gebracht. Ik krijg de sleutels van de gloednieuwe Hyundai Creta in handen gedrukt en dat was de overdracht. De koffers worden erin gepropt en ik maak twijfelachtig de eerste meters.
Het is altijd lastig om in een vreemd land met een vreemde auto te rijden, en dan ook nog in het donker. Voorzichtig rijden we naar Hotel Jandaia (15 minuten). Gelukkig is er een parkeerplek.
Bij de check-in vragen we naar tips voor een leuk restaurant. Karsten meldt als ervaringsdeskundige dat dan altijd de duurste opties worden tentoongespreid. Maar deze beste man lijkt oprecht en raadt ons Nativas Grill aan. Na een korte check op Maps wagen we deze tip.
Met een Uber – dan kan ik ook een biertje doen – komen we aan bij een tent met valet parking. Met daarbij een klein spiekmoment door het raam en het aanschouwen van de hagelwitte tafelkleden, zou de voorspelling van Karsten wel eens waar kunnen zijn.
Het is een typisch concept. Er is een buffet met sushi en heel veel salades. Het vlees, in verschillende gegrilde vormen, wordt door loopjongens rondgebracht. Ze komen bij je tafel en vragen of je een stukje wilt. Je zou vermoeden dat ze zo'n drie, hoogstens vier keer langskomen, maar net als wespen boven je net aangekochte frisdrank zijn deze jongens niet weg te slaan. Met grote ogen aanschouw ik hoe Karsten het ene na het andere stuk opvreet.
Om dan op de kosten terug te komen: het was niet eens zo duur. Dit 'all you can eat'-concept kostte 70 real per persoon. De hele setting tussen de kwebbelende Brazilianen maakt het een superbeleving. Een echte aanrader hier in Campo Grande.
Morgen verplaatsen we ons verder met de huurauto naar een nieuw hoogtepunt van de reis, namelijk de Pantanal. Verschillende dieren spotten in hun eigen habitat. We hebben er zin in!
