"Niet te veel doen vandaag, niet te veel doen vandaag!" zeg ik tegen mijn inwendige zelf. De rest heeft dit niet nodig, maar ik wil nog wel eens onrustig worden. Het weer is grijs en onze planning van gisteren bleek dus maar weer eens spot-on: met strakblauwe lucht bezoeken we de mooiste stranden. Vandaag is Abraão de plek waar we zijn en blijven.
Na het ontbijt nemen wij even de planning voor de volgende verplaatsing door. De veerboot en een Uber worden de te nemen hordes morgen om in Paraty te geraken. De pier van instappen wordt gecheckt; het wordt simpel morgen.
Via het verblijf halen we de drone op en lopen wij een strandje verder voor een drankje. Jesper blijft even achter op de kamer. Het is een mooi, compact strandje met dito strandtentje. Heerlijk kijkend over het water en het gadeslaan van een kind dat een hardloopwedstrijd doet met vader – dat werd een zweepslag in de kuit – zitten wij heerlijk te mijmeren over de vakantie. Nou ja, 'heerlijk' kunnen wij al snel wegstrepen als een peloton aan muggen het op ons voorzien heeft. Ik ben blij dat Jesper er niet bij is.
Er wordt iets sneller afgerekend dan normaal en we gaan snel het strand op. Daar wordt de drone de lucht ingestuurd om beelden te maken. Na de eerste sessie keren wij terug naar het hoofdstrand van Abraão.
Op een nieuwe plek volgen sessie twee en drie, conform de houdbaarheid van de batterijen. De ene sessie legt het strand en de omgeving vast en de laatste sessie wordt over het dorpje heen gestuurd. Likkenbaardend kijken Ingrid en ik naar de beelden op de telefoon.
Karsten had zich bij Jesper gevoegd en die worden nu ontboden. Het is tijd voor een kleine bite. Het idee is om een pizza te delen en niet de magen vol te stouwen voor het diner later. Het blijkt alleen na menig rondje door het centrum van de plaats dat de pizza-ovens pas ontvlamd worden bij het doven van de zon. In plaats daarvan wordt er nu een burger met frietjes besteld en er wordt niks gedeeld.
De rest van de dag wordt gebruikt om verder te relaxen. Mijn onrust heeft geen zin om achterover te leunen. Ik beslis om het eerder gekozen pad van de ochtend naar het andere strand verder te volgen. Een strand verderop in de baai is mijn doel.
Het is een pittige wandeling, maar erg leuk. Door wat natuuromgeving met aapjes, langs andere kleine strandjes en klauterend over rotsen, arriveer ik ongeveer 30-40 minuten later op strand Abraãozinho. Het strandje is vergelijkbaar met het strand van gisteren. Niet Lopes Mendes, maar het strand waar wij toen arriveerden. Het is omsloten door krijtrotsen en het water kabbelt rustig op het strand, zonder moeite en ontspannend.
Het is er totaal niet druk en je voelt dat je op een unieke plek bent. Ik maak een mentale foto voor in mijn rijke herinneringen. Voor de zekerheid maak ik een aantal digitale kopietjes. Het is alleen zonde dat het zo grijs en beneveld is.
Het teruglopen gaat veel vlotter dan de heentrip. De mensen die ik tegenkom worden allemaal gegroet. Het zijn er niet veel, plus het is goed tegen de eenzaamheid. Mijn fotosafari komt ten einde en ondanks de gemiddelde temperatuur ben ik bezweet.
Ik grijp dit blog even aan om twee opzienbarende feitjes die wij reeds geleerd hebben te benoemen. Ten eerste het zitgerei: het is erg slecht te noemen. Overal staan klapstoeltjes die ontworpen zijn zonder enig comfort. Mijn onderrug moet al bont en blauw zijn en mijn billen beurs. Ik hoop op verbeteringen gedurende de reis. Wat is er mis met een kussentje?
Het tweede is positief en ik snap niet waarom dit niet in Nederland te vinden is. In beide verblijven die wij hebben aangedaan, was er een toiletbril welke niet is gemaakt van hard plastic, maar waarvan de zitting is van dik, zacht plastic waar mijn gevoelige derrière heerlijk op kan rusten. Ik pleit onmiddellijk voor een export van deze toiletbrillen naar Nederland en dat deze verkrijgbaar worden bij Gamma, Praxis etc.
Terug naar de reis: morgen weer een verplaatsing naar Paraty. Een koloniaal, historisch stadje. Ben benieuwd naar de stoeltjes aldaar.
