Vroeg naar bed gisteren. Een beetje bijslapen van de nachtvlucht was wel even nodig. De wekker redelijk vroeg gezet om het thuisritme een beetje aan te passen aan de vakantiemodus: van avond-/nacht- naar dagmens, al is het maar voor drie weken. De weersverwachting is vandaag meer van grijs en nat. We zullen zien wat het brengt.
Nog even terug naar gisteravond, toen wij een licht diner aten bij de Argentijn. Net toen de wedstrijd Argentinië tegen Kaapverdië was begonnen. Er wordt immers een WK gespeeld. De 1-0, die wij aanschouwen in het restaurant, wordt uitbundig gevierd door de uitbater. Als wij teruglopen lijkt de stad te ontploffen bij de 1-1 van Kaapverdië. De te verwachten rivaliteit bestaat tussen de twee landen.
In de hotelkamer kijken wij de wedstrijd af. Hoewel ik het niet helemaal meer kan volgen. De oogluiken sluiten bij elk saai moment. Karsten, die het minst geslapen heeft, is de enige die de wedstrijd ingetogen volgt en ons van Nederlands commentaar voorziet. Hoewel de tweede goal van Kaapverdië wederom vanaf de straat duidelijk te horen was.
Na de vroege wekker beslis ik om even te gaan douchen. Ingrid complimenteerde het hotel gisteren al met de aanwezige waterdruk en ik moet bekennen dat het van zeer hoog niveau is. Het vel van mijn rug is gezandstraald, ook omdat ik eerst de verkeerde douchekopstand gebruikte. Maar al met al een heerlijke douche.
Als iedereen in touw is, wordt de Uber besteld. Even een tip: Uber werkt hier fantastisch. Het is betaalbaar en gemakkelijk om op deze manier van A naar B te geraken. Deze rit gaat naar de Suikerbroodberg (Sugarloaf Mountain), waar wij gisteren in een combideal de tickets al hadden aangeschaft.
Aangekomen is het niet druk. Mede door de in de inleiding aangegeven weersverwachting wordt de top van de berg namelijk gehuld in een witte kraag. Op het eerste niveau aangekomen met de kabelbaan – ik vond het weer top op die hoogte – kunnen wij nog een beetje genieten van het uitzicht op de stadsstranden van Rio de Janeiro. Echter, als wij het tweede niveau willen gaan opzoeken, worden wij tegengehouden door de ticketmaster van deze kabelbaan. In perfect Engels geeft hij het welgemeende advies om nog even te wachten. Hij verwacht in een uurtje meer zicht op de top. "Get a coffee or beer!", geeft hij aan. Hoewel Ingrid tien uur in de ochtend erg vroeg vindt voor een biertje, glinsteren mijn ogen bij de gedachte. Het wordt toch koffie, ondanks het luidruchtige gezelschap naast ons dat wél het juiste advies heeft opgevolgd.
Om nog wat tijd te verdrijven, oriënteren wij ons verder op een leuk Braziliaans voetbalshirtje in een shop aldaar. Authentiek en met de mogelijkheid tot bedrukking. Beide boys twijfelen over de aanschaf, maar de verkoper hult hen in de shirts en reikt hun de wereldbeker uit. Aangezien de bedrukking niet voldoende op voorraad is, beslissen de jongens om niks aan te schaffen. De '1' blijkt namelijk in de gehele omtrek uitverkocht te zijn. Dit komt door de populariteit van Neymar met nummer 10.
Als de regen, die heel even het landschap bevochtigde, wegvalt, nemen wij toch de tweede gondel naar de top. Doordat de omgeving bijna spierwit aandoet door de wolken, kan ik mijn angst overwinnen. De hoogte is niet zichtbaar.
Op de top is inderdaad alles wit om ons heen en dat maakt het allemaal niet aantrekkelijk. Niettemin lopen wij een rondje en bekijken de witte muur uit alle hoeken. Het bos aan de andere kant van de heuvel bezoeken wij in trio. Jesper vindt de hele bedoening door de mistroostige sfeer niet interessant.
Het trio loopt vooral met de hoop meer aapjes te zien. Net bij het koffiedrinken verschenen er een aantal kleine aapjes op de reling. Gevoerd door de medewerkers, hoewel de bordjes een verbod hierop uitspraken. Stoute medewerkers. Op een paar vogelgeluiden na is het stil in het bos. Het waarschuwingsbordje voor de aanwezigheid van giftige slangen – Jesper had erbij moeten zijn – geeft ons meer hoop dan dat wij in werkelijkheid iets aanschouwen.
Op de heenweg het bos in zagen wij een steile helling. Het was verboden om af te dalen, maar omhoog gaan wij natuurlijk wél doen. Echter heeft Ingrid, als een echte local, slippers aan en zij kiest voor de normale route. Als Karsten en ik vrij soepel boven zijn, is Ingrid nog niet boven. Als grap zeg ik tegen Karsten dat zijn moeder wel weer verdwaald zal zijn. Haar richtingsgevoel is immers al onderwerp geweest van enige hilariteit. Als zij dan plots verschijnt onderaan de steile helling, is de hilariteit compleet.
Niet veel later staan wij weer beneden en is de witte mist om ons heen verdwenen. Het weer is nog steeds niet best en de vooruitzichten zijn nog minder. Er wordt gekozen om naar het grootste winkelcentrum van Zuid-Amerika te gaan. Barra Shopping Center is het doel. Er wordt voor een korte kledingwissel een pitstop gemaakt in het hotel.
Het is best even een rit. Door de drukte duurt het ongeveer 45 minuten. De Uber-chauffeur zet ons voor de ingang af. Bij binnenkomst komen de etensgeuren van de foodcourt op ons af. Aangezien de trek sterk is, geven wij toe aan deze lichamelijke drang om te eten.
De court is erg druk en bezaaid met Brazilianen die grote borden zitten te eten. Het schijnt dat de eetcultuur hier meer rond de lunch dan het diner gevonden moet worden. De drukte bewijst dit. Met militaire precisie lukt het het gezelschap om vier plekken te bemachtigen. Nu het eten nog.
Jesper hangt aan de KFC en tippelt een verdieping naar boven voor de gefrituurde kip. De rest wil graag het unieke concept proberen bij Kilogramme. Het is het concept waarbij je betaalt voor het gewicht op jouw bord. Kosten: 9,90 real per 100 gram. Maakt dus niet uit wat er op ligt.
Om ons eilandje te beschermen gaat Karsten eerst. Hij komt terug met een bescheiden bordje wat uiteindelijk iets meer dan 5 euro kost. Ingrid gaat daarna en dan is het mijn beurt. Het buffet is bezaaid met een behoorlijke mix van stijlen. Sushi, salades, rijst, pasta en stoofpotjes. Alles is mogelijk. Ik kies wat salade, sushi, haasfilet en filet mignon van de grill. Samen met de cola ben ik 7 euro kwijt. Belangrijk om te benoemen: het smaakte goed.
Naast het verkennen van het land zijn wij er natuurlijk ook om de economie te steunen. Nou goed, 'wij'... Karsten doet zijn best. In dit immense centrum lukt het hem om toch een bedrukt shirt te scoren, goedkoper dan op de berg én met de gewenste bedrukking, en dat nog wel in de Nike Store. Ook breidt hij zijn Pokémon-collectie uit met een exclusieve doos en schaft hij slippers aan voor het echte strandleven op onze volgende locatie. Natuurlijk echte Havaianas.
In de stromende regen duurt de terugreis even lang. Ik check mijn net geactiveerde account op TikTok, waar ik meer engagement heb dan op de 'oude' varianten. Ben niet echt de trendsetter, maar goed, de jongens mogen er van mij om lachen. Even een korte pauze alvorens wij gaan eten. De tweede dag was misschien actief genoeg, maar een beetje verpest door het weer. Wij zitten immers momenteel in de winter en sommige Brazilianen kleden zich daar dan ook naar. Het maakt mij niet verdrietig of zoiets. Vorig jaar op Cyprus brandden we lekker van de straat en het strand af, dan past dit misschien beter bij ons welzijn. Morgen verder de stad ontdekken. De trappen en het oude centrum staan op het programma. Het weer is iets beter voorspeld. Wij zullen zien.
Het is weer een genot om jullie belevenissen, in dit voor jullie nieuwe werelddeel, te volgen. Niet alleen op dit medium, maar ook op de andere. Blijf genieten, dan geniet ik mee.