In de inleiding van dag één gaf ik het al aan: "Als ik denk aan de bestemming van onze nieuwe reis, denk ik aan wuivende palmbomen op parelwitte stranden met op de achtergrond de zoete tonen van een samba- of bossanovasound, met een gekoelde cocktail in de rechterhand en mijn linkerhand strategisch gepositioneerd zodat ik in de verte kan zien hoe mooi het landschap is." Een groot gedeelte van deze wens werd vandaag ingelost. De parelwitte stranden met een prachtige omgeving. En als ik zeg prachtig, overdrijf ik deze keer niet; eerder ben ik misschien te zuinig.
Na de verplaatsing van gisteren was de initiële planning om vandaag niet zo veel uit te voeren. Het vinden van de balans in de reis is voor het totale gezelschap van groot belang. Maar als de weersvoorspelling te veel verspringt de komende dagen, kiezen wij vandaag voor een trip naar een nabijgelegen topstrandlocatie, afgebakend door de strak heldere blauwe lucht.
De afvaart van de scooner boat, de trage boot die werd aangeraden door de hostess van de receptie, zou om half elf vertrekken. Ontbijt naar binnen rennen, en naar de pier. Daar proberen wij de man te vinden die gisteren zo gedetailleerd werd beschreven, alleen wisten wij de details niet meer. Een op het oog betrouwbare man vertelt ons over de opties. Voor ons is de snelle optie net zo duur als de trage. De speedboot wordt het dus.
Beetje vertwijfeld zit ik later op de boot en hotsend en knotsend vindt de boot een weg over het rustige water. Heel erge Miami Vice-vibes, hoewel dat de jongste generatie niets meer zegt. De rit duurt ongeveer 10 tot 15 minuten en wij komen aan op een prachtig strand. Vanaf hier moeten wij een korte hike doen om op ons doel te geraken. Even nog extra informatie: ik hoop vandaag mijn speciaal aangekochte drone te kunnen oplaten voor mooie shots.
De hike is op sommige stukken best pittig. Het is af en toe glibberen en glijden. Over het algemeen blijven wij allen op de benen, alleen Jesper gaat één keer goed onderuit. Karsten is weer als vanouds de lichtvoetige klimgeit die stoer omkijkt en semigrappige, opbeurende opmerkingen maakt.
Wij redden het, en wat opvalt op dit strand, Lopes Mendes, is dat het er stevig waait. Tussen de bomen tijdens de hike en op het andere strand merkten wij daar niks van. De zee wordt hierdoor aardig opgehitst om al klaterend haar water op het strand te smijten. Mede daarom worden er ook vlaggen in het zand gezet om het aanwezige publiek te wijzen op de gevaren van deze zee.
Ondanks al deze weersomstandigheden geniet ik van het uitzicht en het landschap. Door de wind blijft de drone in de koffer, maar met de GoPro en telefoon is niks mis. Ik tippel in de waterlinie en film/fotografeer naar hartelust de bewegingen van de zee en de kustlijn.
De rest van het gezelschap heeft het koud gekregen en heeft zo genoten van de hike dat ze terug willen naar het andere strand. Ik bevestig hun wens en hoop daarbij dat de wind daar nog niet is aangezwengeld. Dan kan de drone uit zijn beschermende verpakking.
Het loopje terug gaat soepeler; wij weten immers wat wij kunnen verwachten. Jesper en Karsten laten wij vooruit lopen. Ik blijf netjes bij Ingrid, die hier en daar op haar slippers wat uitdagingen tegenkomt. Aangekomen op het eerste strand ben ik direct verheugd met het weertype hier. De wind is minimaal en de zon brandt de kustlijn droog.
De handdoeken worden neergelegd en alvorens de hoeken het zand aanraken, heb ik mijn drone al in handen. Bij het activeren van de drone worden de aanwezige strandhonden helemaal gek. Snel dat ding de lucht in voordat een beest de drone uit de lucht hapt! Het lukt en ik maak wat beelden van het strand. Waarom heb ik dit nooit eerder gedaan? Wat gaaf om zo ook wat ander soortige beelden te maken. Ik ben content, en ik hoop straks ook bij het editen van het materiaal.
De terugtocht staat gepland om drie uur en wij hebben nog wel even een uurtje. Mijn beeldenhonger is nog niet gestild en ik maak derhalve vanaf de grond nog een aantal beelden. Dat wordt straks weer keuzestress: dit beeld wel en dat beeld niet. In ieder geval stopt mijn reis niet bij de terugvlucht, want eerst het fotoboek en daarna de video's verlengen mijn vakantiebeleving.
Er wordt nog wat gedronken bij het enige etablissement dat hier op het strand huist. Daarna wachten wij vol spanning op de boot. Overigens is de wedstrijd van Argentinië aan de gang. Bij de achterstand heerst er spanning bij de Argentijnen op dit strand. Het verandert alleen al snel in euforie. De complottheorieën komen alweer uit de mond van een aantal reisleden.
De terugvaart wordt uitgevoerd door een comfortabelere boot. De blauwe lucht heeft alleen plaatsgemaakt voor haar grijze en donkergrijze familielid. Geen moment te laat verlaten wij dit idyllische onderkomen. Einde van een mooie dag.
Morgen dan toch eindelijk de relaxdag? Wie weet, wij zullen zien.
Pousada Paloma: wij verblijven hier. Het ligt aan een onverharde weg, die ietwat oncomfortabel is. Het verblijf is schattig, comfortabel en lekker compact. Wat hier ook uniek is, is dat het verblijf ook dienstdoet als restaurant. Dit is bij meerdere verblijven het geval. Als gasten krijgen wij overigens 10% korting. Net als bij een paar verbonden restaurants in de buurt.
