Er zijn vele gezegden die aangeven hoe wij ons gisteren voelden. Zoveel opties om een excursie te plannen in dit bolwerk van ecotoerisme, dat het met vier individuen erg lastig is om een geschikte keuze te vinden. De ene jongvolwassene wil dit niet en de andere ouwe lul wil dat niet. Je komt in een impasse. Het is dan alleen vervelend om te merken dat 'wie betaalt, regeert' niet opgaat, als een jongvolwassene het al als verzachtende maatregel in de strijd gooit om sympathie te winnen. Case closed.
Als het dan al niet om de excursies gaat, gaat het wel over de hoeveelheid agencies die er in de winkelstraat gevestigd zijn. Online was het gros al uitverkocht voor de betreffende datum, maar de agencies hebben nog genoeg vacancy. Ik snap dat hiaat niet.
Volgens het oude Hollandse poldermodel kwamen wij tot de excursie Praia da Figueira. Een strandje langs een zoetwatermeer met tal van activiteiten en horeca. Online nog te bestellen. Alleen als wij op de kamer de betaling willen voldoen, wordt deze geweigerd. Is het geld nu op?
In de ochtend lukt het simpel om bij het travel agency in het hotel tickets te boeken. In zwemkleding en met zin in een paar uur relaxen in het mooie weer, rijden wij naar de locatie op 19 km van het hotel.
Een groot deel gaat over een onverharde weg; ik voel mijzelf een rallyrijder. De gehuurde SUV komt goed van pas. Bij aankomst lijkt het niet erg druk, wat vreemd is want het is een zaterdag en het is vakantie. Ik klaag niet.
Snel wordt er een plek gevonden onder een stevige parasol. Angstig kijken wij om ons heen voor een werkende pinautomaat voor de huurkosten, maar hier vonden ze de entreeprijzen al genoeg. Het duurt even voor de eerste het water opzoekt; Jesper bijt het spits af. Hij wil wel even van de zipline het water in. Met reddingsvest wordt hij vrijgelaten en met een harde plons klettert hij op het water.
Karsten volgt niet veel later en de twee houden het een tijd uit. De jongste houdt het zelfs erg lang uit op een grote bal in het water. Iedereen kan erop klauteren waardoor de bal van positie wisselt. Als je dan iets te nonchalant bent, lig je in het water.
Na een heerlijke stevige lunch, een grote plank met 5 gerechten, ga ik ook het water in. Daar ik meestal problemen heb om in het water te geraken – het is altijd te koud – kies ik voor de zipline. Mijn andere angst, hoogte oftewel diepte, komt daar om de hoek kijken. Alleen zie ik kinderen en ouderen met gemak het water in gaan. Ik zet mijn ongefundeerde angst opzij, kijk strak vooruit en ga naar beneden. Het is gelukt. Stoer als ik ben, laat ik het op video vastleggen als ik een derde keer van de zipline ga. De tweede keer was gewoon een check of ik het echt wel durfde.
Al met al vertoef ik nog wat langer in het water met Karsten. Die klote-bal heb ik snel gezien, maar de glijbanen en de hindernisbaan vind ik leuker. Bij het opdrogen ligt onze Braziliaanse vriend, een viervoeter, weer heel vertrouwd bij ons. Sinds de ochtend had hij ons tot vriend bestempeld. Ik denk dat de aandacht de truc was.
Helemaal zen lopen wij veel later dan eerder bedacht het terrein af. Ik noemde het gekscherend op Polarsteps 'het Twiske van Brazilië'. De overeenkomsten zijn er zeker: grasveld, klein strandje en een meer. Bij de uitgang betalen wij ons digitale bonnetje voor eten en drinken. Dat viel ons ook nog best mee.
In het hotel even lekker douchen en een wedstrijdje kijken. Tien goals bij een troostfinale gebeuren ook niet elk WK. Ingrid, onze hoofdplanner, heeft dan al een mooi restaurantje gevonden. Zij heeft vooral zin in de ossobuco. Het restaurant heeft daarnaast een Google-score van 4.9. Op weg gaan wij.
Het ligt niet aan de hoofdweg en daarom vraag ik of we naar een achterbuurt gaan en of dat wel veilig is. Even voor de record: Bonito is superveilig. Gisteravond zagen wij locals hun tafel verlaten en hun tas in het zicht achterlaten. Een teken van veiligheid.
Als wij arriveren bij het restaurant, heeft het niets weg van een achterbuurt. Het decor was erg mooi en vooral netjes. De tafels waren gevuld en er was veel personeel, netjes in dezelfde blouse. De naam is Miterra en ik kan toegeven: weer top gevonden door onze planster. Heerlijk eten, en zeker de ossobuco was bijzonder. Zowel in hoe het opgediend werd, als in hoe het smaakte. Toen ik om een tapbiertje vroeg, kreeg ik zelfs twee glazen met een bodempje om te proeven. Gewoon topservice met topeten.
Op de weg naar huis een paar souvenirs gekocht. Daarna onder de wol, want morgen hebben we een intensieve verplaatsdag. Een terugrit naar Campo Grande om de auto in te leveren en daarna te vliegen naar São Paulo. Vanaf daar direct door naar Foz do Iguaçu, bij de grens met Argentinië. Daar is de main attractie de watervallen. Daarover later veel meer.
