De zeewind blaast de laatste adem van de vakantie richting de laatste bestemming, terug naar Marrakesh. Wij verlaten ons Palais des Remparts, paleis van de stadsmuur. Natuurlijk geen echt paleis, maar ons fijne hotel in Essaouira. Als wij bij de auto aankomen, glimt de rode carrosserie ons tegemoet. De kleine man, Buurman en Buurman van gisteren, heeft gezorgd dat de auto ontdaan is van zeemeeuwuitwerpselen en er beter uitziet dan toen wij hem ophaalde. Chapeau.
Bij het uitrijden van de parkeerplek rekent de parkeerwacht weer lekker ruim met de vreemde valuta. Waar wij ongeveer 44 dirham zouden moeten betalen, rekent hij 50. Als hij dan ook nog om een tip vraagt, iets wat wij vooral hier in Essaouira meerdere keren hebben ervaren, zijn wij resoluut. Verdienen is één, maar vragen is een no-go. Zeker als je met een vork de kosten berekent.
Langs een taxiprotest, waarschijnlijk tegen de opkomst van de digitale taxidiensten als Uber, verlaten wij deze mooie, relaxte plaats. De geur en visuele weergave van deze plaats gaven kleur aan onze vakantie en het gevoel daaromheen. Als je het ervaart, begrijp je wat ik bedoel.
Het is een krappe drie uur terugrijden naar Marrakesh. De weg is goed te rijden, maar je moet alert zijn op de snelheidscontroles. Deze fluctueren continu tussen drie snelheden en dit kan per 100 meter verschillen. De snelheden die gereden mogen worden, zijn 60, 80 en 100. Tijdens de rit zie ik in de verte een auto lichtsignalen geven. Hoewel deze internationaal wel eens anders geïnterpreteerd kunnen worden, ga ik toch voor mijn eigen interpretatie: er staat een snelheidscontrole. Ik vertraag natuurlijk de snelheid tot onder de maximumsnelheid en geef mijn ogen goed de kost. Een Gendarmerie Royale steekt adequaat over en maant mij de snelheid te minderen. Alleen is het niet voor mij, gelukkig. De auto achter mij heeft de tip niet ontvangen.
Naast de controles zijn er ook genoeg politieposten op de route. Een trechter wordt dan opgeworpen en je moet wachten op een signaal van de agent. Ik mag steeds doorrijden. Ben ik zo opzichtig een toerist?
Ik ben een beetje op mijn hoede om Marrakesh weer in te rijden. Het chaotische karakter zorgt voor veel onverwachte bewegingen van het overige verkeer: een scooter links, een scooter rechts en een auto die even op twee banen rijdt. Ik vermoed dat u zichzelf een voorstelling kunt maken. Gelukkig is het een redelijk lineair ingerichte route. Maar als een monsterlijke truck het steeds nodig vindt om bij het verspringen van het verkeerslicht zijn claxon te gaan testen, draagt dit niet bij tot het bedaren van mijn zenuwen. Dat de wegen ons scheidden, was voor mij een zegen.
De parkeerplek waar wij een paar dagen geleden deel waren van een levensgroot Tetris-spel, hebben wij snel gevonden. Mijn richtingsgevoel en sterk herkenningsvermogen komen op dit soort momenten goed van pas. De plaats is een stuk leger en ik kan de bolide op dezelfde plek parkeren als waar ik de eerste keer gas gaf. Met een beetje daadkracht na de slechte ervaringen met de verhuurder gisteren stappen wij het kantoor binnen.
De blikken van het aanwezige personeel geven aan dat zij geenszins onder de indruk zijn van mijn entree. Na controle en de laatste formaliteiten is er niks meer te zeggen. Alles geregeld en er kan nu een streep onder. De klacht gaat nog wel even naar Booking.
Een Uber brengt ons terug naar de medina van Marrakesh. Express hadden wij nu een ander verblijf geboekt, dichter bij het bekende Place Jemaa el-Fnaa. Het wandelen door het doolhof van de week was leuk, maar wat minder stapjes was toch wel fijn. Het riad was wel even zoeken; wat unieke doorgangetjes maakte dit verblijf wel even lastig te vinden.
De jonge man die ons welkom heet, spreekt perfect Engels en is superbeleefd. De ditjes en datjes worden nog even aangevuld met de noodzakelijke informatie, maar dan kunnen wij naar de kamer. Net als de weg naar het verblijf, gaat de tour naar de kamer op dezelfde manier: smalle gangen en trappetjes leiden ons uiteindelijk naar onze kamer. Meer dan voldoende.
De rest van de dag en avond brengen wij door op en rond het plein. Het rumoer en de levendigheid is prachtig om te ervaren. Ik snap dat dit niet voor een ieder is, maar dit plein staat wel symbool voor de Marokkaanse saamhorigheid. Muziek maken en in cirkels eromheen meedoen. Niet één keer, maar tientallen gezelschappen. In stereo kun je vier verschillende ensembles horen spelen en het vult elkaar nog leuk aan ook. Helaas hoor ik wel weer die metalen castagnetten klinken; ik hoop dat ik er geen nachtmerrie van krijg.
Op een terras overdenken wij deze vakantie, met op de achtergrond de gonsende massa. Het heeft van alles gebracht en een reflectie volgt later. Boven paal en water blijft het behulpzame volk. Natuurlijk soms voor commercieel gewin, maar niet in alle gevallen. De lach blijft mij bij. Dank je, Marokko, misschien tot ooit weer.
