Op de vrolijk gekleurde tafel voor mij is een uitgebreid ontbijt neergezet. De voertaal om ons heen is Frans. Een taal waar ik, ondanks mijn achternaam, totaal geen binding mee heb. Het tempo ligt veelal te hoog om er überhaupt kaas van te kunnen eten. De temperatuur op de afgesloten binnenplaats is al heerlijk zomers. De gespreksstof gaat over wat wij vandaag willen gaan bekijken en hoe efficiënt mogelijk wij dit kunnen inplannen. Het digitale instrument blijft toch een noodzakelijk kwaad op deze vakanties.
De benenwagen wordt geactiveerd en er wordt koers gezet richting een kruidenmarkt en leerlooierij. Het laatste woord komt moeilijk uit de mond van Ingrid. Ik hou wijselijk mijn mond en knik instemmend als het ter sprake komt. De kruidenmarkt is lastig te vinden; het lijkt wel verstoppertje te spelen. En ondanks dat wij ons voelen als Pac-Man in zijn speelveld, vinden wij de juiste afslag niet.
Op naar de leerfabriek. Op weg naar deze buurt verandert het straatbeeld. Van smalle doorgangetjes worden de straten breder en de huisjes netter. Vooraf waren wij redelijk gewaarschuwd voor het opdringerige gedrag van de bewoners van Marrakech; dat valt allemaal best mee, maar bij de leerlooierij proberen professionele gidsen ons een toertje aan te smeren. Als wij het terrein oplopen en een man meeloopt om ons van zijn diensten te voorzien, negeren wij hem totaal. Gedeskundigd volgens de online tips. Het is ook redelijk onzinnig om hier geld voor te betalen. Het is een open plaats waar het ruikt – de stank valt best mee vergeleken met waarvoor je gewaarschuwd wordt – en waar vellen dierhuid liggen te drogen. In sommige badjes staat een man intensief het vel te bewerken. Geen gezond werk.
Er wordt een nieuw doel bepaald. Wij willen het Bahia Paleis bekijken, maar nog meer stapjes, of in ieder geval zoveel, zitten er even niet in. Buiten de muur willen wij een taxi pakken en sjansen met de Uber-app. Uber is alleen niet zo geaccepteerd hier en het is naarstig zoeken naar de juiste opstapplek. Als ik even niet oplet, fietst een jonge schavuit mijn telefoon uit mijn handen. Hij is boos en ik ben vooral bezorgd over mijn telefoon. Gelukkig geen schade.
De Uber geven wij op en wij planten onze kont in een gele taxi. De officiële. De tip van de chauffeur van gisteren om de route mee te kijken op Google Maps ben ik niet vergeten en nauwgezet kijk ik mee. Rondom het paleis is het een leuke, open buurt. Helaas blijkt het paleis een paar dagen gesloten. Dit accepteren wij eerst niet en we verwachten een scam, maar het biljet op de deur doet toch anders vermoeden. Ik vang iets op over een film. Helaas, maar wel vreemd dat de taxichauffeur dat niet wist.
Dan maar even eten. Couscous had ik nog niet gegeten en lamstagine hadden wij ook nog niet gehad. Na dit onderonsje begeven wij ons terug naar het verblijf. Een tippel door verschillende winkelstraatjes van een goede veertig minuten. Een mooie oefening.
Gisteren waren wij geattendeerd door een bekende uit Purmerend – ja, dat is ook steevast een thema tijdens onze reizen – om te gaan eten bij Limoni, een Italiaans restaurant. Een zeer goede tip en voor een ieder een aanrader. Leuke sfeer, goede service en topeten. Op de website was wel aangegeven dat zij betreurden geen wijn te kunnen schenken. Hoe kan dat nou bij een Italiaan? Maar door een in de buurt nieuw gebouwde moskee mocht het niet meer.
Na de buikjes volgegeten te hebben, struinden wij nog even over het plein, waar nu allerlei eettentjes waren opgedoemd. Menig verkoper probeerde ons te verleiden tot een extra hapje, maar gelukkig begrepen ze allemaal onze Nederlandse zin: "Wij hebben al gegeten." Morgen beloofden wij om terug te komen. Mijn postuur werd soms wel belachelijk gemaakt; hoe kan ik nu al genoeg gegeten hebben? Dat is niet te zien.
Vanaf een dakterras nemen wij de chaos op het plein nog even in ons op. Het is een mooie stad met veel reuring, maar misschien niet helemaal ons ding. Het gevoel dat je in een levensecht doolhof- of Pac-Man-spel zit, maakt de stad niet heel transparant qua historie. Wel voelen wij ons superveilig in de kleine straatjes, als je maar goed oplet voor de scooters. Ik snap niet dat hier nog geen fatbikehype is ontstaan. Dit praktische transportmiddel zou hier fantastisch passen en een verademing zijn in verband met de heerlijke brandstofgassen. Ja, je leest het goed, ik ben eens positief over fatbikes. Wat Marrakech al niet met je doet.
Morgen de auto ophalen en dan zuidelijk rijden richting de Ourikavallei. Richting het gebergte en richting de woestijn. Dit is meer voor morgen, dus.
