​Wat een parel van een dag is dit geworden. Misschien een huge spoiler voor het einde van deze dag, maar vandaag is een dag geworden waar je als reiziger van droomt. Laten we nu niet de dag gelijk verraden en beginnen bij het begin: de ochtend, met dezelfde kleurige tafel als gisteren en rustig plannend hoe wij bij de autoverhuurder zouden geraken, terug naar vanochtend.

​Je moet niet goed bij je hoofd zijn om in Marrakech een auto te huren. Maar goed, de verhuurder zit maar op 21 minuten lopen. Een Uber was nu toch een betere optie, geen gesleep met de roze koffer. De uberchauffeur is, net als de overige mensen hier, erg behulpzaam en vol met goede raad.

​Bij aankomst plaza moeten wij even zoeken, maar vinden de balie snel. De aanwezige dame is reeds bezig met twee jonge mannen en wij wachten netjes op onze beurt. Een tweede beambte komt binnen, maar keuvelt wat en kijkt verveeld naar hetzelfde tafareel als wij aanschouwen. Als een nieuw stel binnenkomt – Frans – en zij geactiveerd wordt door hun binnenkomst, geeft de eerste dame aan dat wij eerst waren. Waarom zij pas in actie komt na activatie door nieuwe intreders is mij totaal onduidelijk. Waren wij lucht of zo?

​Op de parkeerplaats waar wij naar de auto worden geleid, wordt een aardig potje tetris gespeeld. Een oude man loopt met een enorme bos sleutels auto's te verplaatsen alsof het een spel is. Onze huurauto staat ingekaderd tussen kris-kras geparkeerde auto's en gezien de snelheid waarmee de oude man werkt, duurt het nog wel even.

​Bevrijd uit het speelveld draaien wij de weg op. Ik zeg tegen mezelf alle tips op die ik de laatste dagen ter ore ben gekomen en ben in opperste concentratie. Gelukkig is het maar een klein stukje in de hel van Marrakech en rijden wij snel op de lokale N-weg naar de Ourika-vallei.

​Onderweg constateren wij dat de auto niet geheel overeenkomt met het besproken exemplaar. De budgetvariant waar wij in rijden wordt vaker aangesmeerd aan ontwetend volk. Dit zal ze een klacht kosten en wij zullen Booking van de mispraktijken op de hoogte stellen. Maar goed, wat haalt het uit. De auto beweegt en wij geraken vast op onze bestemming.

​Nee, dit was nog niet het onderdeel van de parel als in de inleiding, dat volgt nog. De Ourika-vallei staat bekend om zijn terrasjes aan het water. Als wij in de buurt komen, worden wij meermalen gemaand te stoppen en te parkeren. Alles voor de nieuwe klant. Aangezien wij een doel wat verder opwaarts van de rivier in het oog hebben, geef ik bij elke propper op de weg iets meer gas.

​Plots maken de gezellige terrasjes en proppers plaats voor verlaten barretjes. Het desolate uiterlijk doet ons vermoeden dat wij te ver doorgereden zijn en dat sommige proppers ons misschien toch op de hoogte wilden stellen van de aankomende verlatenheid. Neem daarbij de aanblik van een opkijkende, verschrikte oude man op zijn oncomfortabele stoel langs de weg en het beeld is compleet.

​De navigatie duidt aan dat er een file opdoemt. Ik verbaas mij over deze opstopping en vraag mij af of er iets anders aan het einde van deze weg aan de hand is. Overstroming of zo. Maar niets is minder waar. De busjes van de reisgezelschappen staan bumper aan bumper langs de weg. Toeristen lopen rijen dik van en naar hun busje. Ik moet al slalommend en secuur sturend langs deze mensen en vertrekkende busjes zien te komen. Als wederom een man zwaaiend ons maant tot stoppen, besluiten wij in te stemmen. Al parkerend blijken wij direct bij de ingang van dit terras te staan. Het kon slechter.

​In een beetje miezeringe regen liggen wij uitgezakt te turen over het klotsende water. Snel worden wij voorzien van het een en ander voor de natte en de droge maag. In prachtig weer is dit een idyllisch plekje, maar nu was het gewoon leuk om gezien te hebben. De watervallen vlakbij slaan wij over na het lezen van nogal negatieve recensies over de route. Neem daarbij onze recente ervaringen bij de Iguazu-watervallen en wij geloven het wel. De parel is nog steeds niet gevonden.

​Wij rijden terug en hebben via Booking een hostel in de buurt gevonden. Kosten: nog geen 50 euro voor de nacht. Het vermoeden dat het langs de doorgaande weg ligt, blijkt fout en wij worden een bergweg op gedirigeerd die eerder doet vermoeden dat het einde van de wereld dichterbij is dan de eerder beschreven parel.

​De auto wordt geparkeerd voor Laurier Rose, een klein gebouwtje op de bergkam. De iconische eigenaar komt ons tegemoet, hoofddeksel half op het hoofd en sloffend met zijn schoeisel, en hij laat ons alle kamers zien. De classificatie hostel klopt geenszins; de kamers zijn ruim en modern ingericht. Het maakt de man niet uit welke kamer wij nemen, want alles is vrij.

​De keuze valt op de lichte kamer met aangrenzende serre en dakterras naast de deur. De glooiende rood-groene bergen strekken zich voor ons gezichtsbeeld uit. De regen geeft een melancholisch uiterlijk aan het geheel. Op basis van de recensies beslissen wij het diner bij de locatie te eten. De stroom valt uit en de duisternis komt op. De aangereikte kaarsjes zorgen voor een romantische sfeer, zeker als het eten zich aandient.

​De stroom komt met horten en stoten weer op gang en dan verschijnen voor ons op tafel de gerechten. De setting in combinatie met de kwaliteit van het eten laten de parel schitteren. Dit is zo'n mooi moment dat ik niet snel zal vergeten. De schalen vol met couscous, gestoofd rundvlees in pruimen, de soep en het kakelverse fruit... Te mooi en te heerlijk. Ver van de chaotische wereld op een bergkam in Marokko: dit is waarom ik op deze manier reis.

​Ik hoop dat morgen, in de woestijn, een soortgelijke ervaring ons deel wordt. Deze reis is nu al geslaagd en wij hebben nog een paar dagen. Tot morgen!