"Vandaag is jouw dag", zo begon ik de dag tegen Ingrid. Niet dat ik altijd mijn dominantie laat gelden, maar gewoon leuk om de dag weg te geven. Kost niks, wordt goed ontvangen. De dag vandaag was een dag van verdere ontdekking van de mooie stad Essaouira. Het valt op dat de stad moderner in zijn opvattingen is. Dat bewijst al het liberale alcoholbeleid en ook hoe het volk zich presenteert. Dit alles tegen het uiterlijk van Marrakesh.
Maar goed, het is de dag van Ingrid, dus slenteren wij lekker door de stad. De stadsmuur, die de straatjes scheidt van het klotsende en kolkende water, is via een slinkse doorgang met aan weerszijden natuurlijk de commerciële establishmenten te bereiken. Gemengd publiek, inheems en toerist, vindt zijn vertier en tuurt voornamelijk over het zeewater naar de horizon. De wind is matig en zorgt voor een verfrissende zwaai over het gezicht. Op de stadsmuur staan wat dreigende kanonnen naar de zee gericht. Zoals wel vaker zijn het replica's van de originele vuurkracht. De emblemen op de kanonnen duiden duidelijk op de Franse invloeden van dit land.
Al slalommend tussen publiek en kattenvolk dalen wij weer af naar straatniveau. Het doel is om naar een synagoge te lopen. Eens zien hoe dat geloof hier kan bestaan. Als wij onder een van de vele poortjes doorlopen in de smalle steegjes, arriveren wij in een andere wereld. Geen commercie, geen chaotisch kleurpalet en een politiepost bij de entree van de synagoge. Een signaal dat de geloven naast elkaar in spanning samen zijn en blijven leven. Het is jammer.
Het is een klein buurtje, want na twee keer rechts staan we weer in de Kalverstraat van Essaouira. De tonijn ligt dan wel niet voor koopwaar op straat, het is er wederom druk met quasi-geïnteresseerde klanten en gretige kooplui. Ook hier, en ik wil dat benadrukken, is het gros van de kooplui niet irritant bezig om je van hun koopwaar te voorzien. Ik geef de moderne wereld, de mobiele telefonie, de schuld. Want deze kooplui zijn soms geïnteresseerder in hun social accounts dan een voorbijlopend slachtoffer. Is dit dan het positieve aspect?
Het nieuwe doel is de haven van deze plaats. Het is makkelijk te vinden, want je volgt het overdreven gekrijs van de zeemeeuwen, die vechten om een stukje vis. Er is een klein vismarktje waarbij de vis open en bloot ongekoeld ligt uitgestald. Sommige herken ik, maar het meeste is mij als visleek onbekend. De lange slungelige vis zoeken wij even op, dit moet een barracudasoort zijn.
Hier zijn de marktkooplui iets opdringeriger. Beetje typisch, want ik ga toch echt geen zeesouvenir meenemen naar Nederland. Maar goed, een koopman duidt ons op de optie om de vis bij de naburige viscuisinière te nuttigen. Dank voor deze tip.
Verderop zit nog een reeks visrestaurants met zeer opdringerige verkopers. Ook hier, net als met de sapkarren in Marrakesh, worden de verschillende tenten aangeduid met een nummer. "Monsieur, come to me, number 22!" Helaas worden wij ook overmand door de schreeuwerigheid en betalen iets teveel voor een dinertje vis. Want iedereen die mij kent, weet dat vis niet mijn eerste keus is. Maar goed, het is de dag van Ingrid.
De parkeerplek is vlak bij de vistent. Aangezien wij bang zijn voor de band, checken wij dit even. Het niveau tussen de velg en de grond is helaas minimaal. Een klein scheldwoord ontglipt mijn lippen. Even langs de kamer, want het formulier met appnummer van de verhuurder ligt netjes opgesloten in de auto en de sleutel ligt op de kamer.
Ik loop alleen terug en bij het grijpen naar het formulier komt er een man op mij aflopen. Hij brabbelt iets en wijst naar de band. Ja, dat had ik ook gezien. Hij wil helpen en grijpt al naar de achterbak om het gereedschap te pakken. Ik vermaan hem en geef aan dat ik eerst nog met de verhuurder wil overleggen. Voor eventuele hulp vraag ik wel alvast een offerte op. Dat klinkt plausibel en ik beloof hem straks terug te komen.
Als het servicegehalte van de verhuurder meer dan ondermaats is — nooit meer Ok Mobility — loop ik terug en geef mijn fiat aan de Marokkaanse broertjes van Buurman en Buurman. Hoewel Buurman en Buurman altijd brokken maken, lukt het deze broeders zonder problemen om de band eraf te krijgen. De kleinste van de twee zoeft weg met de band en gaat deze laten plakken. Ik blijf achter en hoop dat de schatting van vijftien minuten klopt, want mijn intern leidingsysteem waarschuwt mij voor een overload in mijn blaas.
Snel in rappe tred ga ik terug naar de kamer. Wat een opluchting. Samen lopen wij terug en de kleine baas is nog niet terug. Zijn compaan belt hem en na enkele minuten komt hij terug met de band al stuiterend aan zijn zijde. Buurman en Buurman gaan weer aan de slag en al snel staan de vier banden weer in evenwicht. Ik betaal en bedank de mannen voor de hulp.
Na Ajax kijken via een gratis stream met maximaal vijftien minuten kijktijd (elke keer die cookies verwijderen), gaan wij op zoek naar een geldautomaat voor een klein beetje extra cash. Het is hier niet overal even normaal om met plastic te betalen en daardoor is iets meer ruimte wel fijn. De eerste automaat geeft aan alles te doen, maar weigert net als een peuter alle dienst. Even twijfelen of dit een scam is en ik bekijk de automaat uit alle hoeken. Niks geks. Automaat twee lijkt hetzelfde gezind, maar zegt uit gewoonte nee.
Toch maar kijken of plastic geaccepteerd wordt bij het beoogde restaurant, maar helaas. De manager/eigenaar wijst ons op een automaat vlakbij. Met enige twijfel benaderen wij deze machine. Ik praat er lief tegen, zoals ik al de hele dag heb gedaan tegen Ingrid, want het is haar dag. En ja hoor, succes. Het geratel van de tellende automaat laat ons een zucht van opluchting slaken. Ik wil de machine bijna kussen, maar goed, dat gaat misschien wat ver.
Bij het eten laten wij ons de comfortzone ontglippen. De pastilla met kip en lam met appels en rozijnen zijn niet de meest voor de hand liggende gerechten voor de nuchtere Hollander. Ondanks dat het niet vies is, merken wij wel dat het smakenpalet niet in lijn is met het onze. Er wordt genoeg gegeten, maar er blijft wat liggen.
De dag van Ingrid is ten einde en ik hoop dat het morgen mijn dag is. Ook hoop ik dat er nog ongeveer 2,2 bar in de rechterachterband zit. Want één keer bedrogen worden (een vislunch) is meer dan genoeg voor één dag. Morgen terug naar Marrakesh. De auto inleveren, een hartig woordje spreken met de verhuurder, en dan nog een avondje chaos in de stad. De week zit er bijna op.
