Als je het hebt over humor van het eiland aan de andere kant van het Kanaal, kun je simpelweg niet om hem heen. Hij is zowat de verpersoonlijking van de Britse humor. Maak ik hem hiermee te groot? Nee, zeker niet. Iedereen ter wereld kan zijn gezicht uittekenen, wat voornamelijk komt door een van zijn alter ego's die model staat voor grenzeloze humor: bijna geen tekst en pure mime. Ik heb het natuurlijk over Mr. Bean en zijn vertolker Rowan Atkinson.
Ik zag deze week een fragment uit de Britse talkshow The Graham Norton Show. Daarin bekende Atkinson dat hij tegengehouden heeft dat Mr. Bean productietechnisch in Italië werd verkocht. Hij wilde simpelweg de mogelijkheid behouden om daar onherkend vakantie te vieren. Dat lukte een tijdje, maar toen de eerste Mr. Bean-film wereldwijd uitkwam, was het gedaan met de rust. Wat de precieze waarheid achter deze anekdote ook is: het illustreert wel het gevoel en de humor van Rowan.
Hoewel Rowan sinds Mr. Bean een beetje getypecast wordt als het sullige, onhandige mannetje — denk naast Mr. Bean aan Johnny English, Rat Race en Man vs. Bee — heeft hij ook een donkere, satirische kant. Die is vooral terug te zien in de serie Blackadder. Hierin straalt hij juist een alfakarakter uit en laat hij de sulligheid over aan Hugh Laurie (House) en Tony Robinson. Persoonlijk vind ik dat deze kant misschien wel beter bij hem past dan het clowneske van de Bean-typetjes.
De laatste serie die ik van hem keek was Man vs. Baby. Deze korte reeks was een lekkere afleiding van komedies met complexe verhaallijnen. Het begin was vlot en de start van het verhaal best verrassend. Naarmate de serie doorkabbelde werd het echter ietwat voorspelbaar — het was bijna scène voor scène in te vullen. Dat deed afbreuk aan de humor. Rowan vulde de rol in zoals je van hem verwacht: met veel mimiek en sullige fysieke komedie. In mijn ogen iets te makkelijk scoren, al past dat precies bij het doel van de productie: het moet benaderbaar zijn voor de grote massa.
Laat ik duidelijk zijn: ik vind de manier waarop hij humor een gezicht geeft fantastisch. In een bekend interview in het programma Top Gear (Atkinson is een enthousiast autoliefhebber) vraagt Jeremy Clarkson hem om bepaalde autobezitters uit te beelden met zijn mimiek. Niemand anders dan Rowan zou dat zo hilarisch kunnen doen. Ook iconisch is natuurlijk zijn optreden tijdens de opening van de Olympische Spelen in Londen. Het typeert waarom komedie en Groot-Brittannië zo goed samengaan: ze nemen zichzelf niet te serieus.
Al met al geniet ik enorm van Rowan. Ik hoop vurig dat hij ooit weer in een Blackadder-achtige rol kruipt en zijn Bean-karakter een poosje in de kast laat. Niet voor altijd, maar gewoon om zijn andere kwaliteiten weer eens tentoon te spreiden. Al zal de schoorsteen toch moeten blijven roken — en hoewel hij al heel wat schoorstenen bezit, kiest hij waarschijnlijk toch weer voor een 'Man versus'-productie. Voorzetje voor een nieuwe reeks: Man vs. Auto?
