Met enige bedenkingen begon ik aan deze Spaanse serie. Niet vanwege de taal of de herkomst, maar puur om de verhaallijn. In de comedypresentatie wordt namelijk wel erg vaak geprobeerd te schuren tegen de preutse samenleving: seks is immers een makkelijke manier om de lachers op de hand te krijgen. Het gegeven dat een conservatieve dame via porno de videotheek van haar man probeert te redden, voelde voor mij vooraf dan ook als een goedkoop cliché. Na het zien van het seizoen blijft dat gevoel deels overeind, al zijn de aangesneden thema's wel degelijk pakkend.
De serie speelt zich af aan het einde van de jaren negentig in Valladolid. De eigenaar van een videotheek raakt door een ongeluk in coma. In zijn afwezigheid probeert zijn conservatieve vrouw de zaak te redden door het over een heel andere boeg te gooien. Ze hoopt 'de Spaanse viezerik' aan de winkel te binden, maar ontketent in plaats daarvan een seksuele revolutie onder de buurtvrouwen. De grote katalysator in dit proces is medewerkster Chon: een kleine vrouw met een grote seksuele vrijheid.
Er lopen verschillende verhaallijnen door elkaar die maatschappelijke thema's aansnijden. Het begint bij de emancipatie van de buurtvrouwen, die zich via het aanbod van erotiek ontworstelen aan de mannelijke dominantie binnen hun gezin. Een andere lijn belicht de seksualiteit van mensen met een beperking. Een personage met het syndroom van Down ontdekt haar eigen seksualiteit — iets wat de conservatieve gemeenschap uiteraard als not done beschouwt. Tot slot is er de acceptatie van de jongste zoon, die travestiet is. De moeder leert het belang van zijn geluk inzien door gesprekken met een volwassen travestiet die een dubbelleven leidt.
In de serie wordt regelmatig geschakeld naar expliciet naakt, hetzij om de porno een gezicht te geven, hetzij om de transformatie van de hoofdpersoon kracht bij te zetten. Deze scènes voelden op sommige momenten wat ongemakkelijk aan, wat vermoedelijk precies de bedoeling is. Of al dat naakt altijd functioneel was, waag ik te betwijfelen. De algehele vibe, de kleurstelling en de setting passen daarentegen perfect bij het tijdsbeeld van de jaren negentig.
Het is een vermakelijke serie die grote maatschappelijke thema's aan een vrij dunne verhaallijn hangt. In sommige afleveringen is dan ook te zien dat de schrijvers worstelden om al die thema's soepel aan elkaar te breien. Toch zorgt de Spaanse setting voor een boeiende extra dimensie; in Nederland zou een seksuele revolutie in 1998 immers ongeloofwaardig zijn geweest.
Als je moeite hebt met veel naakt, kun je deze serie beter overslaan — al word je daar voor elke aflevering netjes voor gewaarschuwd. De verwachting is dat er geen vervolg komt, want het verhaal rondom videotheek 'Dorothy' is afgerond. Zoek je eens wat anders dan de geijkte Amerikaanse of Engelse producties? Dan is deze serie zeker een aanrader voor de afwisseling.
