Het is opvallend dat veel series waar ik bij blijf hangen mede zijn geschreven en/of geproduceerd door Chuck Lorre. Hij is voor mij verantwoordelijk voor heel wat schouderklopjes en lachsalvo's. Als er dan een serie op Netflix verschijnt waarin zijn naam prominent naar voren komt, twijfel je geen moment. Het gaat hier om de serie Leanne, met in de hoofdrol de gelijknamige comedienne Leanne Morgan, die ook medebedenker en -schrijver is.
Naast de naam van Chuck Lorre viel mijn oog ook op acteur Ryan Stiles (bekend van onder andere Two and a Half Men en Whose Line Is It Anyway?). Zelfs alleen zijn verschijning is voor mij al reden genoeg om af te stemmen. De vraag is alleen of beide mannen met hun trackrecord genoeg kwaliteit meebrengen. Het tweede seizoen kwam recent (27 augustus 2026) uit.
Het eerste seizoen keek ik zo'n zes maanden geleden. Mijn ervaring eindigde toen niet bepaald in gejuich, al kon ik destijds nog niet precies benoemen waar dat aan lag. Na het kijken van het tweede seizoen weet ik beter wat er schort én wat er wel leuk aan is. Het uitgangspunt biedt namelijk genoeg voedingsbodem voor een sterke komedie: Leanne wordt na een lang huwelijk aan de kant gezet door haar man Bill (Ryan Stiles) en begint aan een ontdekkingstocht naar zichzelf. De familiale verhoudingen met haar dochter, ouders en zus Carol (gespeeld door Kristen Johnston, onder meer bekend van 3rd Rock from the Sun) spelen daarbij een centrale rol.
Wat werkt wel, wat schuurt er?
-
De humor vs. de productie: De grappen in de sitcom zijn op zich prima; daar ligt mijn kritiek niet. Ze compenseren echter niet de stijve en houterige uitstraling van de serie. De sets en greenscreensessies liggen er zo dik bovenop dat het schuurt met de authenticiteit. Het voelt te goedkoop aan en doet echt afbreuk aan het geheel. Ik heb het idee dat het budget vooral naar de cast is gegaan, want Ryan en Kristen zijn twee grote namen in de komediewereld. Als je een beetje door je wimpers heen kijkt, verdwijnen die scherpe randjes van het minimalistische decor gelukkig wel wat naar de achtergrond.
-
Het acteerwerk: Ik ben niet overtuigd door de hoofdrolspeelster. Haar talent als stand-upcomedian heeft ze bewezen, maar dat maakt haar nog geen goede actrice. Veel voelt als overacting en een te gemaakt typetje, in plaats van dat ze écht in haar rol zit. Dat draagt sterk bij aan het houterige gevoel en trekt de rest van de cast bij vlagen mee.
-
De lachband: Misschien wel het meest storende element is de lachband. Of het nu ligt aan een gebrek aan timing of de kwaliteit van het geluid zelf: het versterkt het gemaakte, niet-authentieke gevoel. Ik begrijp dat niet elke sitcom zich een live publiek kan veroorloven, maar zorg dan tenminste dat de lach beter is afgestemd op het spel.
Eindoordeel
Als ik dit zo teruglees, ben ik bijna verbaasd dat ik beide seizoenen heb afgekeken. Het open einde van seizoen twee geeft me zelfs wat vrees dat Netflix de serie gaat verlengen. Mocht er een derde seizoen komen, dan start ik het uit nieuwsgierigheid waarschijnlijk toch weer op. Maar als een echte kwaliteitslag uitblijft — hoewel seizoen twee al iets beter was dan het eerste — twijfel ik niet om de serie definitief uit te zetten.
Is mijn liefde voor Chuck Lorre hierdoor bekoeld? Nee, de beste man heeft zo veel toppers op zijn naam staan dat dit hem vergeven is. Het heeft hooguit een klein deukje opgelopen, want iedereen slaat de plank wel eens mis.
