Soms kies je een serie om te bekijken in de hoop dat het echt wat wordt. Omdat de verhaallijn intrigerend is en gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar ook omdat er acteurs in meespelen die je gewoon een goede serie gunt. Het is dan zonde om te moeten vaststellen dat het tegenvalt. Ik wil liever wegblijven bij clichés over Nederlandse series – al gaat het hier om een Nederlands/Belgische productie – maar in veel gevallen ontbreekt het simpelweg aan sterke acteurs die het verhaal kunnen dragen.
De serie Blind Sherlock is losjes geïnspireerd op het waargebeurde verhaal van een blind geboren politiemedewerker die jarenlang werkzaam was bij een afluistereenheid in Antwerpen. Voor de serie is het verhaal verplaatst naar Rotterdam, waarschijnlijk om directe verwijzingen naar de echte zaak te omzeilen. Frank Lammers speelt een van de hoofdrollen; op basis van zijn optreden in Ferry heeft hij bij mij flink wat krediet opgebouwd.
De serie telt zes afleveringen. Mijn vrouw en ik kozen hem juist vanwege die compacte lengte en het boeiende uitgangspunt. Na tien minuten had ik echter al spijt. Als ik alleen had gekeken, had ik meteen op 'stop' gedrukt. Het geheel kwam houterig en geforceerd over. Soms heb je dat in een enkele overgangsscène, maar hier bleef het maar doorgaan.
Wel was de openingsscène redelijk pakkend: de blinde hoofdrolspeler kon aan de hand van toetsaanslagen horen wat er getypt werd. Dit had het startschot moeten zijn voor meer van dit soort 'superheldentucs' die zijn unieke capaciteiten blootleggen. Helaas kwam dit verder nauwelijks meer terug in de serie – een verbazingwekkende, gemiste kans.
Ook Frank Lammers (rechercheur Nico) is niet op zijn best. Hij wordt neergezet als een stoere, barmhartige Rotterdamse rechercheur, maar het komt niet oprecht over; het haalt bij lange na niet het niveau van Ferry. Elke moedeloze hoofdbeweging voelt eerder als een stille erkenning van het povere niveau van de serie dan als een karaktertrekke van zijn personage.
Hoe zijn collega’s worden neergezet is misschien nog wel meer tenenkrommend. Van gevestigde namen als Pierre Bokma (leider van de taskforce) en Cynthia Abma (Tess) verwacht je simpelweg meer. De rol van Suus, gespeeld door Charlie Dagelet, was wel het meest ongeloofwaardig: haar gespeelde onbegrip en frustratie sloegen de plank volledig mis.
Zoals vaker in Nederlandse series moest er blijkbaar ook weer naakt in. Het droeg alleen op geen enkele manier bij aan de verhaallijn en kwam zo uit de lucht vallen dat het net zo goed weggeknipt had kunnen worden. Waarom die Nederlandse seksuele vrijheid er altijd aan de haren bij gesleept moet worden, ontgaat me. Ik ben niet gelovig en misschien wat preuts, maar ik snap het gewoon niet.
Verder noem ik het een Nederlandse serie, maar het staat te boek als een Belgische productie. Dat werd extra pijnlijk duidelijk door de sluikreclame voor Verizon – waarom zou een Rotterdamse rechercheur een Belgisch telefoonabonnement hebben?
Nog een paar opvallende stoorzenders:
-
De burgemeester: Haar bemoeienis met de zaak was zo intens dat het onrealistisch werd. Als ze uit het script was geschreven, was het verhaal exact hetzelfde verlopen.
-
Sam de hond: Wanneer de hond overlijdt, wordt daar opvallend makkelijk overheen gestapt. Er was nauwelijks emotionele geladenheid na zo'n ingrijpende gebeurtenis voor de hoofdpersoon.
-
Team vs. de zaak: Een klassiek David tegen Goliath-verhaal, maar het team dat tegen het drugsimperium vocht was wel heel minimaal bezet. Ook het besluit om het onderzoek stil te leggen — ondanks grote doorbraken — kwam knullig over.
-
The Beatles: Waarom de drugsbende in naamgeving gelinkt moest worden aan deze Britse popgroep ontging me volledig.
Waren er dan nog positieve punten? Jazeker. De serie was lekker kort — misschien flauw om te noemen, maar toch. Daarnaast speelde Bart Kelchtermans (Roman Mertens, de 'Blind Sherlock') zijn rol integer en liet hij goed zien waar een visueel beperkt persoon in het dagelijks leven tegenaan loopt. De acceptatie van zijn unieke talenten en zijn aanstaande vaderschap zijn twee mooie rode draden in de serie. Zijn morele kompas zat zijn politiewerk soms wat in de weg, wat af en toe geforceerd werkte, maar het gaf de verhaallijn wel diepgang. Tot slot was de setting prachtig: Rotterdam werd schitterend in beeld gebracht.
Ondanks het hoopgevende uitgangspunt was ik blij dat de serie afgelopen was. Het mysterie kon de hiaten in het script en het matige spel van de cast niet compenseren. Ik weet dat er uitstekende Nederlandse/Belgische series gemaakt kunnen worden, maar dit was er niet één van. Te veel missers maken je nou eenmaal geen kampioen. Misschien wordt het ooit een cultfilm, maar daarvoor is het nu nog te vroeg.
