Waarheen leidt de weg... vandaag? Gisteren op de campsite nog wat tumult. Er stond namelijk een container in de fik. Na twee brandblussers en een tuinslang was de uitgerukte brandweer niet meer nodig. Het stonk wel, zodat wij in de snikhitte genoodzaakt waren de ramen en deuren te sluiten. Terug naar vandaag. Voor negen uur moeten wij krenterige Hollanders van de camping af. Anders komen er extra kosten bij. Gelukkig zijn wij niet de enige krentenkakkers, want de Amerikaan die gisteren naarstig op zoek was naar het tentengedeelte, zien we voor ons vertrekken. Zonder veel pijn verlaat ik deze goedkope parkeerplek.
We gaan op weg naar Route 66. De TomTom staat ingesteld op een campsite in Sedona. Route 66 moeten we ergens onderweg tegenkomen. De bordjes komen we snel tegen en we volgen deze getrouw. Hé, was hier niet de campsite die we tien minuten geleden hebben verlaten? Ja ach, rondje van de zaak. Alles met betrekking tot Route 66 wordt aardig economisch uitgebuit. Hoe verder we van Needles geraken, hoe verlatener de weg wordt. Ingrid kijkt mij angstig aan als het om het aankomende stijgingspercentage gaat. Angstig is hier ruim omschreven. Het gaat meer om de economische gevolgen. Het kost nogal wat brandstof.
Plots komen we in een dorpje Oatman. Dit zou je kunnen zien als Julian in het kwadraat. De commercie hier is levendig in het voorzien van verschillende souvenirs. Daar leven ze nu van, daar vroeger 36 miljoen aan goud uit de grond is gehaald. Een van de belangrijkste gebieden waar goud is gevonden. De weetjes, zoals dat Clark Gable daar zijn huwelijksnacht heeft doorgebracht, zijn altijd leuk. Ik voel me in het Wild Wild West. Na deze snuf van het westen stijgen we door. De weg is prachtig en het uitzicht erg mooi. Als we doorrijden komen we in een vallei met vergezichten. Soms denk je wel eens: waar halen de mensen hier hun levensvreugde vandaan? Het vreemde aangezicht van de brievenbussen op een rij moest even vastgelegd worden.
Bij het opdraaien van Highway 40 verlaten we definitief de Historic Route 66. Een weg als geen ander met een grote historische lading. De nieuwe weg is winderig en ik moet geregeld bijsturen. Je merkt wel dat er gebeukt wordt tegen de 30 feet achter je. Het verstoppen achter een truckje was niet altijd handig. De beuken volgde altijd later. Het landschap op weg naar Sedona verandert weer enorm. Van een steppeachtig landschap over naar de groene heuvels en dan naar de hoge groene bomen. We stoppen onderweg nog voor een snack. Het laatste stukje naar Sedona was weer schitterend. De bochtige stijgende weg met schitterende bomen laat onze ogen rondgaan. Vooral de laatste meters met de rode uitpuilende bergen geven een ultiem vakantiegevoel. Moet ik niet nog even foto's maken?
Het stadje Sedona, waar we doorheen komen op weg naar de camping, ziet er leuk uit. Veel winkels met hun authentiek nagemaakte uithangborden. Hier gaan we zo even kijken. De camping blijkt in het centrum van het stadje te liggen. Er is plek en we zetten snel de camper neer. Een plekje voor 41 dollar op Rancho Sedona RV Park. De dame op het park raadt ons aan om met de gratis shuttle naar het stadje terug te gaan. Als we op weg gaan, na een kleine omweg, zijn we zo boven in het stadje. De winkels alhier zijn volgeladen met hoeden (Harm heeft er veel op gehad) en afbeeldingen van de karakteristieke rode rotsen. Daarnaast kunnen we ook shirts kopen gekleurd door de gewonnen kleurstoffen van de bergen. 'Dirt T-shirts' worden ze genoemd. Nu maar even uit eten. Het is alweer te lang geleden. We gaan eten bij een Gypsy-restaurant. Het eten is goed en overdadig. Wie eet er nou twee karbonades? De refills van de cola's blijft onwennig. Net als de gevraagde fooi. Een gevraagde fooi van 20% is naar mijn maatstaven nog steeds te veel. Met overvolle buiken lopen we terug. De free shuttle rijdt niet meer. Kinderen liggen snel in bed. Klaverjastijd; stand na deze avond is 2-5. Henny en ik hebben nog wat in te halen. Wat zal morgen de troef zijn?
