Het is stil in de camper. Alle voeding, drank en andere geurige spullen liggen nog op hun plek. Zelfs Karsten ligt op zijn plek, vredig en met de ogen dicht. Het is helaas vannacht anders geweest. Een nieuwe oorzaak is gevonden. Tandjes! De gordijnen gaan omhoog en hoopvol kijken we of er beren om ons heen... Echt geen beer te zien. 7.00 uur helaas. Inpakken en wegwezen. Manouvreren van de kleine plek en slalommend tussen de grote dennenappels verlaten we de rustige campsite. Warm groet het jonge in een tent slapende stel en krijgt een verbaasd knikje terug. Hebben ze last gehad van Karsten?
Als we net goed en wel van de campground afgedraaid zijn, rijden we wegwerkzaamheden in. Nou weg, ze halen de uitstekende takken weg die anders de brede campers beschadigen. Een dikke dame maant ons tot stoppen. Als het duidelijk is dat we langzaam door kunnen rijden, gooit ze een snerpende fluit uit haar brede mond. In de camper lachen wij om deze actie. Bij Roaring Falls stijgen we uit en zien dan een krachtige waterval uit de berg kletteren. Dit heb je dus niet in Nederland en daarom spreekt het zo tot onze verbeelding. We volgen de route tot het einde van de weg. Dan plots schreeuwt Henny het uit, precies zoals Harm gisteren. Nu is het onderwerp een groepje herten, 6 stuks. Harm breekt haast zijn benen en de deur als hij de camper verlaat.
Als volleerd natuurfilmer probeert hij de herten te filmen. Ik verwacht dat de beesten het op een lopen zouden gaan zetten, maar als ze zelfs een claxon van mij niet afschrikt, stap ik ook uit met de lens geklemd tussen beide handen. Sluipend probeer ik dichterbij te komen, dan komt Ingrid met de suggestie om de grote lens te pakken. Deze tijd wordt ons ook nog gegund door de herten en ik maak een paar mooie duidelijke foto's met een aantal herten starend naar een groepje homo sapiens met elektra.
Als dan eindelijk de herten ons zat zijn, rijden we naar het eind. Niks aan het eind, terug. Turend staren we allemaal de bossen af. Zit er dan toch niet meer wild hier? De theorieën zijn in veelvoud aanwezig. Harm tuurt door zijn verrekijker. En Harm zie je wat? Bij Grizzly Falls stoppen we weer. De waterval zien we al door de bomen. Als we naderen, voelen we de minuscule waternevel op ons gezicht afdalen. De waterval is prachtig en de mooiste foto tot dan toe. Het gekletter maakt goed communiceren onmogelijk.
Niettemin deden we die klim, hij ging wel, en liepen weer terug naar de camper. We [rijden] nog wel tot de uitgang van Sequoia Trees. De wandeling parkeren na de camper van gisteren Giant Grove... De bochten met Fransen en Duitsers, die na ons arriveren, maken het iets drukker en daardoor onplezieriger. De borden en onduidelijke reden, na de stop lapden [we aan onze laars?] en doordoen Oakhurst. Dit ligt op drie kwartier rijden van Yosemite. Rond de klok van 2 uur en een kwartier. Hier lunchen en tanken we. Zonder veel spoed en dan schrijf ik het blog, en de dames doen boodschappen. De buit is lekker... niks doen... Een uurtje later stappen we de rit in... en rijden we het park binnen. Terug bij de camper gaat het weer. Een goede campsite kost dat geld. RV park wordt High Sierra Resort en conform de tijden is goud...
