Sneeuw in april, er zijn liedjesmakers die zich erdoor hebben laten inspireren. Gisteren reden wij al door de toppen van de sneeuw, vandaag zullen we een nieuw hoofdstuk hierin schrijven. Om antwoord te geven op de afsluitende vraag van gisteren: Ja, Karsten heeft waterpokken. We tellen er deze ochtend een stuk of 15. Het belangrijkste is dat hij net als zijn broer geen last heeft van de pokken. Plokken zou Jesper nu roepen. Vandaag gaan we Bryce National Park en Zion National Park aandoen, waarvan we de tweede meer doorheen rijden en morgen zullen bezoeken.
Na het laatste park, Arches, zijn we een beetje huiverig over wat er vandaag op het programma staat. Ondanks de lyrische uitlatingen in de naslagwerken. Als we de toenaderingsweg van Bryce opdraaien is het al duidelijk dat we het mooier gaan vinden dan Arches. De vreemde rotsformaties zijn al te zien door de ruiten. Het Amphitheater is ons hoofddoel. Het staat ook bekend als bekendste rotsformatie van het park. We kiezen er voor om Sunset Point aan te doen en laten Sunrise links liggen. Bij het uitstappen in onze korte broek ligt er sneeuw op sommige plekken. Een vreemde situatie die we al een paar keer hebben aanschouwd. Jesper gaat als een blij kind midden in een sneeuwvlakte staan. Hij wil zelfs sneeuwballen gooien, zo echt is de sneeuw.
Als we onze rug toekeren aan de sneeuw, lopen we naar de railing. Wat we daar te zien krijgen is niet echt te beschrijven, met geen lettertype. De rode puntige formaties doen aan als statige mensen. Vandaar ook de naamgeving. Het kleurspel is zo mooi, dat ik mezelf al zie zitten achter een ezel om een van deze prachtige foto's te gaan bewerken. De keuze zal alleen erg moeilijk worden, want ik schiet hier een x-aantal verschillende potentiële foto's. Sommige klimmetjes om de mooiste uitzichten te verkrijgen zijn pittig. Een tip als je hier wilt gaan wandelen: doe je bergschoenen aan. De grond is niet geschikt voor een paar mode-schoentjes. Na Sunset doen we nog Inspiration en Bryce Point aan. Waarvan Bryce weer ontzettend verrast. Het lopen over de richel met verre uitzichten aan beide kanten is gewoon iets unieks om te aanschouwen. Ik moet bekennen dat dit park tot nu toe het mooiste en vriendelijkste park is. Het is net en ruim opgezet zonder te veel en te belerende instructies.
Als we nog een paar viewpoints hebben aangedaan en aan onze eerste wild hebben gespot, een hert grazend naast de weg, verlaten wij het park. Op naar Zion en Springdale. We krijgen door deze positieve beleving weer zin in het bezoeken van het volgende park. De weg ernaartoe is vrij stabiel. Ook iets wat we onderweg niet vaak hebben meegemaakt. Door het misschien ietwat eentonige landschap dat de hele camper, uitgezonderd de bestuurder, in slaap sust. Als een van de genoten wakker wordt is duidelijk dat het signaal van de TomTom weggevallen is. Dat betekent een omweg van een half uur. We worden aangezet tot stoppen door de borden langs de weg. Hier moeten we namelijk lezen dat we aan bepaalde maximale formaten moeten voldoen, nee niet de bemanning maar de camper, om een tunnel door te mogen. Nadat we dit keurig gelezen hebben vervolgen wij onze weg, nog steeds zonder TomTom. Best eng.
De poorten van Zion zijn behaald en de ruim besnorde ranger legt ons alles uit. De eerste tunnel hoeven we niet te stoppen en kunnen we door, voor de tweede wordt al het verkeer gestopt, zodat wij er doorheen kunnen. Kosten zijn inmiddels voor dit geintje 15 dollar. Toch wel gek dat ze in dit land ook wel eens iets te klein maken voor het verkeer. Na de poort valt ons op dat ook dit park weer zijn eigen karakteristieken heeft. De netjes 'geschuurde' bergen hebben een aparte verschijning. De weg kronkelt zich een baan door verschillende rotsen. Daarbij houdt onze bestuurder angstvallig de rechterzijde in de gaten. Het zal je toch niet weer gebeuren. Dan zijn we bij de krappe tunnel gearriveerd. Een ranger, deze keer zonder snor, houdt ons tegen en geeft het bevel dat we door mogen. Ik dien te moeten het midden van de weg aanhouden waar de hoogte 13 ft 1 inch meet. Onze camper is 12 ft, dus onze poep is ons wel het even benauwd. De tunnel is erg lang, erg lang en met zweet in de handen bereiken we dan ook schadeloos de andere kant.
Op de campsite zoeken we Zion Canyon Campground. De plek die we krijgen toebedeeld, aan een stromend riviertje met uitzicht op een rode rots, doet super idyllisch aan. Deze wordt vast hoog gerankt in onze lijst. Daarvoor telt meer dan 4 dollar, een beetje naar 41 dollar. Maar ja, we winnen straks toch wel de jackpot in Las Vegas. Dus wat maakt het uit. Het stromende water zal best zorgen voor extra toiletbezoek. Hoe vaak zou ik vannacht mijn bed uit moeten?
