Bij de introductie van de VAR in het betaald voetbal in 2018 had ik de stille hoop dat er een einde zou komen aan het oeverloze gepraat over scheidsrechterlijke beslissingen. Het nastreven van een eerlijk spel is immers wat iedereen wil. Wie de echte winnaar van de wedstrijd was, behoefde geen vraag meer te zijn, aangezien alle regels feilloos toegepast zouden worden. Maar is de discussie wel verstomd, of was dit romantische beeld simpelweg niet haalbaar?
In het begin zag ik voornamelijk voordelen in de aanstelling van de VAR. Het maakte mij als amateurscheidsrechter dan ook niet uit als er met onbedoelde amateur videobeelden werd gewerkt langs de Nederlandse velden. Misschien soms met ietwat gekleurde beelden, maar goed: het initiatief was er.
De wedstrijden verliepen iets eerlijker, hoewel ik mij soms afvroeg of één centimeter buitenspel staan met een net iets te lange vingernagel nu echt bijdroeg aan de eerlijkheid. Maar het was in ieder geval duidelijk. Minder enthousiast werd ik van het vertwijfelde juichen bij doelpunten. Geen spontaniteit meer, maar pure angst voor de VAR.
Er was in ieder geval vooruitgang en toekomst perspectief, maar recentelijk besluipt mij steeds meer het gevoel dat de VAR niets verduidelijkt, maar de discussie slechts verplaatst. Waar vroeger de scheidsrechter op het veld of zijn gewaardeerde assistent de gebeten hond was, wordt nu de VAR bij naam bekritiseerd en geanalyseerd. Vooral dat laatste is natuurlijk lachwekkend: "Meneer Van Boekel roept de scheidsrechter hier echt niet voor naar het scherm" en "Meneer Higler moet hier wegblijven, maar doet dat nooit."
Waarom mijn vertrouwen geschaad is en ik niet meer snap wat de VAR bijdraagt aan een vloeiend potje voetbal? Dat komt door de aanhoudende discussies over beslissingen tijdens de wedstrijd. Is de VAR alleen maar een beschermingsmiddel voor de scheidsrechter in het stadion, en zitten de videoscheidsrechters daarom zo veilig in hun 'holletje' in Zeist?
De spreekwoordelijke druppel was de veelbesproken overtreding van Ruben van Bommel op Aaron Bouwman van afgelopen weekend. Iedereen voor de beeldbuis kon zien dat deze overtreding een rode kaart verdiende (oké, behalve Johan Derksen, maar die man is voor mij geen maatstaf). Waarom kwam de VAR niet op de lijn bij de scheidsrechter? Waarom liep Van der Eijk niet even zelf naar het scherm? Het verbijstert mij steeds meer.
Als dit de staat is van het napraten over voetbal en het niveau niet verbetert, wat schieten we dan op met meer ogen en technische hulpmiddelen? Laten we dan maar teruggaan naar de directe feedback richting de scheidsrechter in de vorm van "Hi ha hondenlul", zonder dat er een beschermde status wordt gegeven aan een extra nikstoevoegende official. Terug naar discussies over de gebeurtenissen op het veld, zonder te refereren aan een man in een comfortabele stoel. Vroeger was het niet beter, maar zeker ook niet slechter. Er is geen vooruitgang, dus stop met deze geldverslindende instantie.
