Wat een frustratie zat er gisteren in mijn lijf toen ik na de lange dag op mijn oor ging liggen. Totale onmacht dat ik geen mogelijkheid vond om jullie, mijn trouwe lezers, de eerste stapjes in het nieuwe avontuur te kunnen vertellen. Het enige wat mij nog restte was om de hulp in te roepen van de professionals en zoals jullie weten, behoor ik zelf tot de groep waar ik nu de hulp van ging inroepen. Eerlijk gezegd, nadat ik zelf had bevonden dat zij de hoofdschuldige waren van het debacle gisterenavond. Een oplossing moest dus wel snel nabij zijn.
Ondanks dat ik de laatste ging slapen gisteren, was ik toch als eerste geland met mijn blote voeten op het koude vinyl. In minimaal kostuum plantte ik mezelf direct achter de digitale middelen om verder te kijken naar een eventuele oplossing. Inmiddels had customer support van mijn hosting partij al de eerste reactie gegeven. Er werd om nog wat info gevraagd wat ik ze dan ook in snelle spoed teruggaf. De rest ontwaakte in brakke bewegingen uit hun ruststand. Vragende blikken en woorden naar mijn hoofd geslingerd, maar nog steeds in frustrerende staat verkerend, kon ik daar niet spontaan op reageren.
De koffers werden gepakt. Ja, je leest het goed. We gingen alweer verplaatsen. Aankledend en simultaan appende met de eigenaar van het appartement, “hoe moeten wij betalen’, zorgde wij voor het gereedmaken voor een lichte ontbijt versnapering. Karsten ging weer voorop als volleerd gids. Als wij bij ons eerste doel aankomen, is de etalage niet geheel waar wij op zoek naar zijn. Er waren geen croissants meer te aanschouwen. In dit soort gevallen is er dan altijd wel een kleine paniek. Want met heel veel secuur zoekwerk was deze bakker uitgezocht, maar wat nu !
Gelukkig zijn wij altijd flexibeler dan ik ons soms toeken en vinden wij snel een terras waar redelijk wat aangekondigd is op de mooie krijtborden. Er wordt wat te drinken uitgekozen en te eten. Als de ober zijn angst heeft overwonnen en de enige toeristen op zijn terras durft aan te spreken, blijken helaas de croissants uitverkocht te zijn. De beste man heeft in ieder geval een alternatief, dat is mooi om te weten.
Tijdens het wachten is er weer antwoord van de helpdesk. Naam nummer twee, of misschien wel nummer drie, komt al voorbij in mijn mailbox. Ik beantwoord de nieuwe vragen en kijk even omhoog met mijn handen tegen elkaar. Het gaat toch wel goed komen met mijn populaire blog (ahum). Overigens doet de hele technische problematiek veel denken aan de afgelopen dag. Daar hadden wij namelijk een soortgelijke ervaring met Discovercars omtrent onze huurauto. Bij elke reactie een andere medewerker met steeds weer dezelfde prietpraat. Lamgeslagen toch maar akkoord gegaan met hun alternatief, hoewel deze duurdere optie in een andere klasse een zure, zure nasmaak heeft. Niettemin willen wij ons kunnen verplaatsen en een huurauto is daarbij nu elementair.
Terug naar ons ontbijt. Dit was oke. De andere drie kozen voor een milkshake in verschillende verschijningen en ik voor een kopje koffie. De shakes waren van hoge kwaliteit, net als de koffie, alleen was deze volgens mijn maatstaaf en die van heel Nederland erg klein. Vraag dus naar een grote variant. Kosten waren 1000 lek. Op dit tijdstip is het al Nederlands heet te noemen en we strompelen dan ook terug naar het appartement. Nog even kijken waar er gepind kan worden. Bij twee banken worden wij nee-schuddend geattendeerd op de onmogelijkheid om geld uit de muur te trekken. Verbaasd laten wij Tirana achter ons om met de bus terug naar vliegveld te begeven. Let wel niet om te vertrekken, maar om daar de huurauto op te halen. In de tips is ons gewezen op het feit om Tirana al gemotoriseerd (zelf) te vermijden. Zoals Obelix zou zeggen: “Rare jongens die Albanezen”. Dit slaat op hun rijstijl. Op zich is het warrig, maar als je al zelf sturend je begeven hebt in Azië, valt dit best mee. Maar goed wij gaan de auto ophalen.
In de bus wederom antwoord van de helpdesk. Het probleem is gevonden alleen ik moet toestemming geven, formeel en geautoriseerd, dat ik weer in mijn blog kan. Natuurlijk geef ik mij toestemming, ik heb fans. Aangekomen op vliegveld vinden we hier wel een gevulde pinmachine. Gulzig trek ik de tienduizende lekjes uit de gleuf. Helaas is het niet equivalent aan de euro. Anders hadden jullie mij mooi niet terug gezien.
Met de correcte beschrijving van Discovercars begeven wij ons naar de verhuurder. Autounion heet onze verhuurder en eerlijk waar door de verhuurders op zo’n vliegveld zie je bijna de auto’s niet meer. Een uiterst correcte medewerker helpt ons beleefd, ondanks dat wij te vroeg zijn. Je hebt altijd de verhalen van de verhuur beunhazen in je achterhoofd. Uit de verhalen op internet en uit je eigen ervaringen bijbel. Over dit bedrijf tot op nu geen ene aanmerking. Een uurtje na aankomst stuur ik in de geleende Peugeot 308 met tevreden passagiers naar onze bestemming Shkodër. Het is een kleine 1,5 uur rijden. Rustig wen ik aan de auto, went de auto aan mij en went het verkeer aan mij. Het is rustig rijden. Op een over het paard getilde ‘Policia’ bolide na. “Goed voorbeeld jongen”. Wij zijn duidelijk in een corrupt land. In deze energie crisis ben je bang om moeilijk aan brandstof te komen voor de voiture. Nou hier in Albanië is deze angst totaal, maar dan ook totaal ongegrond. Op sommige delen van de route zaten er wel op 10 meter van elkaar tankstations. Zij aan zijn. Het leken oog zag overigens geen verschil in verschijning en prijs. Want de prijs van de brandstof fluctueerde niet meer dan 1 lek. Waar doe je het dan voor?
De route was voor de rest rustgevend en geflaneerd door een prachtige bergketen aan de rechterzijde. Wij reden naar het noorden. Naast de vele tankstations kwamen wij vaak alleenstaande hotels/restaurants tegen. Zo in de middel of nowhere bijna. Het zag er allemaal verzorgd uit, maar kan dit economisch wel uit. Is mijn brein altijd aan het afvragen. Op tijd arriveren wij in Legjenda Camping. Een tent zal er niet opgezet worden, maar wij vertoeven in een jungle hutje. Idyllische aanblik en helemaal leuk.
Nog voor wij de deurklik vastpakken worden wij in het Nederlands door onze buren aangesproken. Het bewijst maar weer dat wij Nederlanders een bereisd volk zijn. Het zijn namelijk niet de enige van de dag. Voor de koffers de grond raken, rennen de jongens al in zwembroek naar het zwembad. Hoe doen ze dat toch? Want als je ze vraagt iets op te ruimen, geven ze niet thuis en duurt het veel te lang.
Er wordt besloten om vandaag niet al te veel meer te doen. Zwembad, eten al hier en vooral even modus relax. Dan een ping van mijn telefoon. De zoveelste medewerker geeft aan dat het nu zou moeten werken. De hartslag stijgt en snel probeer ik het eerste verslag online te plaatsen. Copy, selecteren, inloggen en ja het eerste juichmoment is daar. Het werkt en ik kan mijn blog updaten. De grootste eerste frustratie, die ik eerder heb ervaren in 2009 tijdens onze USA trip, is voor nu verleden tijd. Na hartenlust kan ik de letters weer in volgorde zetten voor jullie. “Ober, mag ik een biertje?” De vakantie kan nu echt beginnen.
Morgen een dag van natuur en cultuur. We gaan het grootste meer van de Balkan bezoeken en zullen daarna het kasteel bezoeken wat vanaf de camping te zien is.
